Van hier naar moederschap

Rustig ademen

2012-02-27T20:04:00.000+01:00

Al 36 uur geen roze meer te zien op mijn wc papiertje. Goed nieuws dus. Ik zit steeds minder als een soort debiel op mijn papiertje te staren en durf weer redelijk ontspannen het toilet op te zoeken. Ik denk dat het leed echt geleden is.... gelukkig!

Als geruststelling en troost er gisterenavond toch nog maar een testje er tegenaan gegooid. Pas nummer 7 ;-) Valt mee toch?
Hij was hartstikke positief. Het zwangerschapsstreepje was er eerder en werd feller dan het controlestreepje. Ik mag niet klagen. Dit is toch wel een fijn bewijs dat alles nog goed gaat in mijn buik.

Nog 2 nachtjes slapen en dan eindelijk de echo die me 100% gerust moet gaan stellen. Ik kijk er naar uit maar stiekem... heel stiekem vind ik het ook erg spannend.

Rustiger ademen

2012-02-24T09:31:00.002+01:00

Ik durf weer langzaam rustig adem te halen. Het lijkt erop dat het bloeden is gestopt.Tot gisterenavond had ik een soort roze en soms oranje waas op mijn wc papiertje. Het werd steeds minder en vanmorgen zag ik niks. Oef... gelukkig! Ik ga iets meer ontspannen naar de wc.
Ik stem er zelf voor dat ik vanaf nu een ontspannen zwangerschap ga beleven. Stress is niet goed voor de baby... dus lijf zorg je ervoor dat ik die niet meer hoef te hebben?

Op naar de echo volgende week!

Dit meen je niet?

2012-02-23T08:48:00.003+01:00

Stress alom.... bloedverlies lijkt mij geen goed teken!

Nerveus veeg ik verder af en zie papiertje 2 ook rood kleuren en papiertje 3 en papiertje 4. "Dit kan niet waar zijn" denk ik bij mezelf "Ik heb geen menstruatie-achtige klachten. Dit wil ik niet!"
Gestresst loop ik naar beneden en bel de kliniek. "Het is vervelend maar u kunt alleen maar afwachten." probeert de assistente me gerust te stellen. "Het hoeft niks te betekenen. Neem contact op als het erger wordt."

Daarna zit zo ongeveer ieder half uur op de wc om te checken hoe het er voor staat. Soms zie ik geen bloed, soms een klein beetje. Het wordt wel steeds minder maar stoppen doe het niet.
Vanochtend leek het over te zijn maar net toch een vaag licht roze streepje op mijn papiertje.
Mijn lijf geeft niet aan dat ik ongesteld ga worden. Ik voel me niet anders dan gisterenochtend. Maar toch is het afwachten en wat is dat stressvol zeg!

Iets teruggeven

2012-02-21T15:15:00.000+01:00

"Dan is aanbellen het handigste en als u er niet bent dan kan hij aan de achterkant van het huis de kratten ophalen" zegt de kordate mevrouw van Moeders voor Moeders.
Ze vult nog wat dingetjes op haar formulier in, schudt me de hand en vertrekt.

Tijdens de vele iui's en de pogingen tijdens mijn icsi traject heb ik heel wat keren Pregnyl in mijn buik gespoten. Niet het meeste fijne prikje maar effectief is het wel. Door mijn geprik heb ik de voorraad aardig doen slinken. Dus het minste wat ik kan doen is zo lang mogelijk mijn urine inleveren om de voorraad een heel klein beetje richting een acceptabel peil terug te brengen.
Tot eind april gaat mijn urine naar Moeders voor Moeders en als dank je wel kreeg ik naast een cadeau weer een positieve zwangerschapstest in handen. Daar zou ik het bijna alleen al voor doen! ;-)

Anders dan verwacht

2012-02-18T23:20:00.000+01:00

Ik had verwacht dat ik ruim voor de menstruatiedag aan iedere vezel van mijn lijf zou merken dat ik zwanger zou zijn. Dat het kindje en ik samen een geheimpje hadden en we in onze knuistjes lachte omdat iedereen nog in spanning zat maar wij het allang zouden weten.
Ik zou contact met het kindje hebben en we zouden op een niveau, die alleen voor hem en mij te merken was, met elkaar communiceren. Ik zou zijn aanwezigheid overal in en om me heen voelen. En hij zou laten merken dat hij bij me wilde zijn.

Wat anders is de realiteit!

Toen ik mijn eerste positieve zwangerschapstest zag viel mijn mond open. "Ik voel niks dus ik kan niet zwanger zijn" De tweede test haalde dat ongeloof niet weg en de derde ook niet.
Ik had geen contact met mijn kindje voordat ik de eerste zwangerschapstest deed en dat heb ik nu nog steeds niet. Alsof zijn zieltje nog niet is ingedaald en ik nu vooral een warm nestje ben waar het kleine wormpje groter in kan groeien.
Ik praat tegen hem en hou rekening met hem maar contact hebben we niet.

Het is zo gek om te weten dat er in mijn lijf van alles gebeurd en dat daarin ergens een klein wezentje heel hard zijn best doet om een mensje te worden. Het is vreemd dat ik daar geen invloed op uit kan oefenen en dat ik er gevoelsmatig geen onderdeel van uit maak.
Natuurlijk is het mijn lijf waarin dit gebeurd maar ik voel, merk en ervaar er bijna niks van.

Dus test 5 moest gisteren me weer even terug naar de realiteit halen. Ergens was ik toch wel nerveus of het 2e streepje wel echt zou komen. Die twijfel was in 10 seconde weg. Hij stond er en kleurde net zo snel en fel op als het controlestreepje. Een glimlach trok over mijn gezicht. "Femke, geloof het nu maar. Je bent zwanger en je lijf werkt hard om jouw meest kostbare bezit uit te laten groeien tot een klein kindje"

Wie weet komt het contact later in de zwangerschap en voel ik dat we op onze eigen manier met elkaar communiceren. Voor nu moet ik er op vetrouwen dat hij er is en hij net zo graag bij mij wilt zijn als ik wil dat hij de komende 8 maanden in mijn buik uitgroeit tot een blakende gezonde baby.

Nog eentje dan

2012-02-12T11:27:00.002+01:00

Ik kon het niet laten en heb toch nog maar een test gedaan!

2-3 weken na de bevruchting
5 weken zwanger

Geruststelling

2012-02-11T16:22:00.000+01:00

We zijn weer 2 dagen verder en het aantal zwangerschapstesten staat nog op 3. Ik heb mezelf beheerst, beste lezers! Het kost wat moeite maar ik hou zo wel wat euro's in mijn zak. ;-)
Ondertussen heb ik nog een paar mensen meer het bijzondere nieuws verteld. Ik weet dat het vroeg is maar mijn nabije kring is op de hoogte van mijn cyclus en als ik geen bier drink op een feestje is 1 en 1 2. Dus om gekke toestanden op feestjes te voorkomen of op andere onhandige plekken heb ik mijn nabije kring toch maar ingelicht.

Ik ben nog kwaaltjes vrij en dat maakt me stiekem erg onzeker. Niet dat ik startende-menstruatie-klachten heb maar het gevoel dat er een klein mensje in mijn buik aan het groeien is, is er nog niet. Het voelt dan ook onwerkelijk. Gedurende de dag komen er wel steeds vaker momenten dat ik hard op moet lachen en tegen mezelf zeg dat ik zwanger ben. Binnendeurs natuurlijk, wil niet dat de buurt gaat denken dat ze met een loenatik te maken hebben. Of de AH een bordje ophangt met "verboden voor Femke".

klik op de kaart
om hem te lezen

Vriendin K nodigde me vandaag voor de thee uit. Ze wilde me even live knuffelen. Daar zeg ik geen nee tegen. We kletsen en drinken onze mok thee. Ze leeft mee en helpt me om mijn onzekerheid los te laten. "Luister naar je hart en laat de verhalen op internet voor wat ze zijn."

Als K naar de wc gaat pak ik haar pakje engelenkaarten. Ze heeft ze op de salontafel liggen en je kan er 1 pakken terwijl je aan een thema denkt. De kaart helpt je dan richting te geven. Misschien wat zweverig maar leuk om te doen. Ik kan me dus niet beheersen en pak er 1 terwijl ik aan zwanger zijn en moeder worden denk.
De kaart die ik pak is ontzettend treffend.
Ik lees dat ik me geen zorgen hoef te maken, de situatie is perfect onder controle en dat ik alleen maar liefdevol aan de situatie hoef te denken. Zij hebben alles onder controle. Ik laat de kaart aan K zien en die kijkt me lachend aan. "Maak er een foto van, dan kan je jezelf geruststellen als het nodig is"

Ik denk dat ik die geruststelling nog regelmatig moet krijgen maar voor vandaag voelt het goed.
Ik ben namelijk zwanger. Er groeit een klein wezentje in me dat mij straks moeder zal maken. Joehoe, life is beautiful!

Ja... je ziet het goed!

2012-02-09T20:02:00.000+01:00

"14 dagen na mijn eisprong zou theoretisch gezien een positieve test moeten kunnen opleveren" bedacht ik me toen ik zondag wakker werd. Ik sprong uit bed en deed de test... negatief.....
Echt teleurgesteld was ik niet. Ik had het al verwacht. Ik voel niks anders dan normaal en de bekende zwangerschapskwaaltjes waren nergens in mijn lijf te voelen.

Ik licht vriendinnen in en vertel dat ik verwacht dat ik maandag ongesteld ga worden.
"Zo gezegd, zo gedaan." dacht ik. Not... op maandag kon ik geen enkel spoortje bloed vinden en ook mijn echte menstruatie krampen bleven uit. "Dan wordt het vast dinsdag" was mijn theorie. Maar ook die ochtend kon ik niks ontdekken en besloot om de kliniek te bellen. Zij wisten vast wanneer ik zou mogen testen wat in zou houden dat ik ook wist wanneer mijn menstruatie echt zou beginnen. Toch? Ergens kriebelde er namelijk toch iets dat ik nog nooit meer dan 14 dagen na mijn eisprong niet ongesteld word. Zelfs niet toen ik hormonen gebruikte.
Het antwoord was 16 dagen na dag 0. In normale mensentaal is dat 16 dagen na je eisprong. Ik rekende even door en bedacht dat dit donderdag zou zijn. Gerustgesteld hing ik op. Ik was met alles te vroeg, zowel het testen als mijn menstruatie.

's avonds in bed schrijf ik een berichtje over de info die ik vanuit de kliniek heb gekregen. Bij het typen van 'dag 16 na mijn eisprong' vallen mijn vingers stil. "Dat is vandaag!"
Ik typ mijn berichtje af en schrijf dat ik vandaag niet ga testen maar donderdag. Heb me daar toch op ingesteld. Ik sluit mijn pc af en ga slapen.

Onder het douchen overdenk ik 's morgens nog eens mijn gedachtes rondom het testen. "Ik wil niet testen omdat ik bang ben voor een negatieve test. Maar als hij vandaag negatief is, dan is hij dat morgen ook. Wie hou ik nu eigenlijk voor de gek?"
Ik droog me af, rijd naar mijn werk en om 17.00u besluit ik om toch maar een test bij het Kruidvat te kopen. Eigenlijk beslis ik op dat moment ook dat ik thuis meteen ga testen. Ik ren dus naar boven en plas in mijn groene plasbeker van de Ikea. Zuig mijn urine op, laat 4 druppels in de test vallen en leg de test op de wasmachine. Ik rommel wat in de badkamer en na een halve minuut kijk ik op de test. "Vast veelste vroeg om iets te zien" bedenk ik me maar hoe mis kan ik het hebben? Ik zie een licht 2e streepje. "Wat?? Dat kan niet? Echt? Ben ik zwanger?" Ik staar naar de test en zie het streepje feller worden. "Ik ben zwanger!"

Uren daarna was het nog niet doorgedrongen en als ik eerlijk ben nu ook nog niet. Ik heb 's avonds nog een test gedaan en net weer 1.... moet mezelf overtuigen dat het echt is. ;-)
Ik hoop hier al zo lang op en nu ik een positieve test heb, uhm, 3 positieve testen, weet ik niet wat ik moet doen. Ik had ergens niet meer verwacht dat mij dit zou overkomen. Het kwartje moet echt nog vallen en de gevolgen van deze geweldige wenteling moeten weer terug in mijn gedachtes komen maar wat ben ik blij! Dit is echt fantastisch!

De terugplaatsing (ICSI 1, poging 2)

2012-01-25T17:32:00.002+01:00

Mijn 2 cellige cryo die al voor de
teruplaatsing zich tot 4 cellen had
doorgedeeld

Het was natuurlijk al maanden geleden dat ik mijn vorige terugplaatsing had dus hoe het precies in zijn werk ging was ik een beetje kwijt.
Toen ik in de supersonische stoel met mijn benen op de beenleuningen lag, biechtte ik dat op aan de dokter.
"Dan ga ik alles nog een keer vertellen" antwoordde ze. "Allereerst ga ik een eendenbek in brengen en maak u vagina schoon" Ze legde de klemtoon van vagina op de "gi". Ik zelf leg hem altijd op de "va". Meteen hoorde ik in mijn hoofd mezelf het woord op verschillende manier zeggen. De dokter praat ondertussen rustig verder. Ze heeft bespreekt mijn vagina weer en ik schrik uit mijn gedachten. "Ik breng een leeg IUI slangentje in om te kijken of dit soepel verloopt. Als dat is dan geven we een seintje aan de embryoloog en hij zal in een vergelijkbaar slangentje de embryootjes plaatsen." Ze legt de procedure die dan volgt uit.
Het is me helder en ik ben er klaar voor. Op 1 vraag na "Zijn mijn beide cryo's goed ontdooit?" Meteen daarop stelt de assistente door het luikje aan de embryoloog mijn vraag en zijn antwoord is JA.
Joehoe.. ze zijn allebei goed ontdooit!

Na de terugplaatsing mag ik in een verkoeverkamer wachten op de embryoloog. Die zal me vertellen hoe de embryootjes er uitzagen en van welke kwaliteit ze zijn.
Hij overhandigd me bovenstaande foto en ik voel me meteen trots. Mijn embryo ziet er prachtig uit! De embryoloog bevestigd mijn gedachte. Hij is namelijke van het kwaliteit nummer 1 en heeft zich al tot 4 cellen doorgedeeld. Ook de andere embryo is van kwaliteit nummer 1. Ze zijn beide optimaal om terug te plaatsen. Hij schud mij mijn hand en wenst me succes de komende weken.
Ik kijk nog een keer trots naar de foto en huppel bijna naar de auto. Wat was dit een fijne ervaring en wat voelt het goed om mijn embrootjes weer terug te hebben.

De dag is geprikt! (ICSI 1, poging 2)

2012-01-21T17:48:00.000+01:00

Ik ken mijn gekke follikels ondertussen wel. Ze groeien lekker rustig en dan ineens groeien ze als een tierelier. Dus vandaag waren ze matig groot en de doker wilde me uitnodigen voor een 3e echo op maandag.
"Sorry maar dat lijkt me niet slim. Mijn follikels groeien langzaam en daarna zeer snel. Ik ben bang dat we maandag dan te laat zijn."
"Dus u wilt nu al een datum prikken voor de terugplaatsing?"
"Graag."
De dokter kan zich in mijn standpunt vinden en gaat dagen tellen. We spreken af dat woensdag de terugplaats-dag gaat worden. Fijn, fijn, fijn. Eindelijk weer een echte poging.

Vanavond zet ik de Pregnyl, maandag is mijn eisprong, dinsdag worden 2 van mijn mooie cryo's ontdooit en woensdagochtend krijg ik te horen hoe laat ik mag komen voor de terugplaatsing. Ik ben er klaar voor!

Uitgangsecho 1

2012-01-19T23:15:00.000+01:00

Die zwarte boon is mijn baarmoeder
waar het baarmoederslijm zich
in opbouwt. Nu nog een soort
dikke streep midden in mijn baarmoeder
Klik op de foto voor beter beeld

"Ik meet je follikels op en dan maken we het plan" zegt de dokter terwijl ze met het echo-ding naar mijn baarmoeder zoekt.
"Het baarmoederslijmvlies is nog redelijk dun. Dat is prettig want dan zijn je follikels waarschijnlijk ook nog klein. Het zou fijn zijn als je eisprong na het weekeind is"
Ze vindt mijn follikels en meet ze op. "De grootste is ongeveer 12,5 mm. Nog lekker klein."

We spreken af dat ik zaterdag terug kom voor de volgende meeting. Het vermoedde is dat ze dan groot genoeg zijn om mijn eisprong te plannen en dus ook de terugplaatsing. Mjin follikels hebben namelijk de neiging om zeer rustig aan te groeien en dan ineens een groeispurt te maken. Dat maakt dat we al een aantal keer op het nippertje op tijd waren en soms net te laat.
Het is fijn dat de dokter zich dit herinnerd en daarom mij een keer extra wilt zien. "Gewoon voor de zekerheid."
Ik ben het helemaal met haar eens. Liever een keer te vaak dan net iets te laat!

Hij en ik

2012-01-13T17:11:00.000+01:00

Ik zie Hem door het raam van het restuarant aan komen lopen. We zwaaien naar elkaar en als hij tegenover mij zit start het geklets. De sfeer is ontspannen en die blijft ook zo, zelfs als we het over de lange tijd hebben dat we al samen bezig zijn om een kindje te krijgen.
"Hou je het nog een beetje vol?" vraag ik hem. "Ja hoor, ik hoef maar weinig te doen. Voor jou kost het veel meer inspanning."antwoord hij. Ik vertel dat ik de belasting mee vind vallen en het eigenlijk nog goed volhou. "Niet dat ik nog niet zwanger hoef te worden maar ik had niet verwacht dat het hele ziekenhuis gebeuren zo goed vol te houden is." "Ondanks de vele maandelijkse bezoekjes?" vraagt Hij. "Ja zelfs dat. Het enige wat me nu opvalt, is dat ik minder emotioneel over de mislukte pogingen, het lange wachten en het onzekere proces ben dan toen ik hormonen spoot. Ik dacht toen dat ik nergens last van had maar terugkijkend denk ik dat ik in die maanden toch emotioneler was dan nu." Hij schept nog wat sla op zijn bord en ik drink mijn glas wijn leeg. We kletsen en lachen en als we afscheid nemen spreken we af dat we snel weer een keer samen gaan eten.

Het voelt zo goed met Hem. Het is een fijne, slimme, gevoelige en humoristische man. Hij weet goed wat hij wel en niet wilt en hoe hij zijn leven in wilt richten. Hij kan mij aan het lachen maken maar ook na laten denken over zaken. Het klikt en ik ben blij dat hij de vader van mijn kinderen wordt. Mochten zij zijn karakter erven dan weet ik dat mijn kinderen het gaan redden in de toekomst en mochten ze net wat meer van mij erven... ach dan weet ik dat het ook wel met ze goed komt. Wat mij betreft komt die positieve zwangerschapstest snel en is onze volgende afspraak niet een etentje maar een echo bij de verloskundige.

Vooruit

2012-01-09T19:59:00.002+01:00

De krampen waren inderdaad de signalen dat deze IUI niet het gewenste resultaat heeft gebracht. Stom, balen en teleurstellend. Het was zo mooi geweest. Maar dat heb ik al vaker gedacht. Denk even aan de keer dat ik op de parkeerplaats heb geinsemineerd, de IUI waar mijn moeder bij aanwezig was of die ene met vriendin M aan mijn zijde of de terugplaatsing van mijn 2 prachtige embryootjes. Ach, eigenlijk was iedere poging een goede geweest om zwanger van te worden.
Maar ik denk dat mijn cryo terugplaatsing me dan eindelijk die gewenste zwangerschap en dat nu al gekoesterde kindje gaat brengen. Want dat is nog het enige wat ik niet meegemaakt heb in dit proces. Dit moet hem daarom wel gaan worden!
Dus kom maar op met die eisprong, kom maar op met die pregnyl, kom maar op met mijn mooie cryo's, kom maar op met die positieve zwangerschapstest!

Tja

2012-01-07T12:40:00.001+01:00

Ik voel krampen in mijn buik. Het kan niet anders dan dit een beginnende menstruatie is. Vroeg want het is pas dag 11 na mijn eisprong. Maar echt heel vroeg is het ook niet dus het zal wel het begin van het einde zijn.
Confronterend is het wel dat net vandaag een bekende een positieve test in haar handen houdt. Precies zo'n test waar ik al 29 maanden op wacht. Zo'n test die voor mij nog steeds zo ver weg lijkt. Zo'n test waar ik 's nachts van droom en vurig op hoop. Zo'n test....
De felicitaties zijn oprecht. Voor haar is het fijn. Maar het maakt de kramp in mijn buik niet minder. Die lijkt alleen maar erger te worden.

Eventjes weg

2012-01-03T20:19:00.000+01:00

"Oké, dan zie ik je morgen om 12 uur." We hangen op en ik loop naar boven. Ik leg mijn koffertje op bed en pak schone sokken uit de kast.

Morgen gaan vriendin M en ik een paar dagen naar België. Even onze hoofden leegmaken en energie op doen. We gaan genieten van het bourgondische leven en dus van chocolade, bier en vlaamse frieten! We gaan lekker kletsen en fantaseren over onze toekomst. Want we delen allebei de wens om moeder te worden en doen dit beide zonder partner. Bij haar gaat het ook niet zonder slag of stoot. We weten hoe het is om een wens te hebben en hoe hard je ook je best doet, deze (nog) niet in vervulling ziet gaan. We weten ook dat we allebei positief ingesteld zijn en kijken naar mogelijkheden en naar de toekomst. We kunnen samen klagen, huilen, lachen en elkaar motiveren om door te gaan. Dat maakt onze vriendschap sterk.

Dus we gaan veel kletsen en fantaseren en nog meer kletsen. We gaan lachen en leuke dingen doen. Gewoon om het kan en omdat we vinden dat we dit wel verdiend hebben.

Verandering van plan

2011-12-29T21:49:00.000+01:00

Vreemd is het wel om op 2e kerstdag mijn benen in 2 beugels te leggen en tegen een dokter te praten die er tussen in staat. Het was normaler geweest als ik op dit tijdstip thuis aan de kerststol had gezeten maar hè... dit is voor een zeer goed doel!

De dokter laat mij mijn kleren aan trekken en als ik tegenover hem ga zitten kijkt hij me serieus aan. "Je follikel is al aan de grote kant wat in zou houden dat ik je eisprong een week lang moet uitstellen. Dat ga ik niet doen."
Ik kijk hem verschrikt aan. Gaat hij nu ineens ons plan zo maar aan de kant schuiven?
"Zo lang met hormonen een eisprong uitstellen is niet goed voor jouw lichaam en er is geen garantie dat over een week je baarmoeder nog optimaal is om er een cryo in te laten nestelen."
Mijn ogen worden nog groter en ik voel dat mijn mond open gaat maar hoor geen geluid.
"Ik stel daarom voor dat je een IUI doet. Er is geen reden om te denken dat je daarmee niet zwanger kan worden. Zo voorkomen we dat je cyclus helemaal uit balans raakt en maak je toch kans om zwanger te worden."
Mijn mond valt dicht en mijn ogen nemen de verbaasd-stand aan. "Heeft dat echt wel zin?" vraag ik. "Jazeker, het lang uitstellen van je eisprong heeft alleen maar nadelen en met een IUI ondervang je dit."
Mijn gedachten ratelen als een dolle. "Is dit wel slim. Moet ik niet toch hormonen gebruiken. Wat als ik daarna niet ongesteld meer wordt omdat mijn hormoonhuishouding zo verstoord is? Zou Hij wel kunnen? Waarom zou ik geen IUI doen? Maak ik wel kans?"
De dokter kijkt me geduldig aan. Ik knik naar hem en zeg dat ik me in zijn idee kan vinden.

2 dagen later zit ik weer tegenover hem in een stoel. Hij verteld dat de opbrengst van de zaadjes voldoende is voor een reële kans op een geslaagde IUI. Ik gooi mijn benen weer in de beugels en probeer rustig door te ademen op het moment dat hij het slangetje door mijn baarmoedermond duwt. Hij knikt tevreden en ik mag van de stoel af.

Onderweg naar huis heb ik een blij gevoel. Ik heb in 2011 toch nog een poging kunnen doen om zwanger te worden en dat voelt goed. Ik weet dat de kans klein is dat ik van de IUI zwanger wordt maar er is een kans! En dat is meer van vorige maand. En ergens voelt het ook wel goed om het nog een keer zo te proberen. Zonder hormonen, gewoon op mijn natuurlijke cyclus en zonder steriel geklede dokteren en verpleegkundigen in een kille behandelkamer. Nog 1x old school..... en wat mij betreft ook de allerlaatste keer. Ik duim voor een positieve zwangerschapstest over 2 weken.

Ronde 3 maar toch poging 2 van ICSI 1

2011-12-17T12:59:00.003+01:00

Twee weken geleden kon ik alleen maar huilen bij het idee dat ik een maand over moest slaan en misschien wel 2 maanden. Het verdriet dat ik voor het derde jaar op een rij weer niet zwanger of als moeder de feestdagen in ga, sloeg in als een bom. Het frustreerde me dat een kliniek kan besluiten dat hun laboratorium dicht is in het weekeind. Zou je namelijk een regelmatige cyclus hebben dan zou je nooit een terugplaatsing kunnen krijgen omdat je eisprong dan altijd in het weekeind valt. Maar voor mij overheerste vooral het verdriet. Het verdriet dat ondanks alles wat ik zelf kan doen ik nog steeds niet zwanger ben en dat in 2011 ook niet zal worden.

Gelukkig drogen tranen vanzelf op en komen er andere belangrijke en leuke dingen waar je aandacht naar uit gaat. Zo ook bij mij. Ik heb meteen de avond van het slecht nieuws een fles prosecco leeg gedronken en getoost (wel met tranen in mijn ogen) op het leven. En via sinterklaas, feestjes, werkdingen en leuke afspraken zijn we bij vandaag aangekomen. De dag waarin ik weet dat de kliniek me gaat helpen om mijn eisprong uit te stellen tot na de feestdagen. Tot de dag dat het laboratorium weer open is!

De doker legde gisteren nogmaals uit dat bij mijn vorige cyclus mijn follikels enorm snel zijn gaan groeien waardoor ze het proces met medicatie niet meer konden beinvloeden. Mijn eisprong viel daardoor in het weekeind. Zij ontdooien niet in het weekeind en als ik een paar dagen later mijn cryo's laat terugplaatsen dan wist ik zeker dat ik niet zwanger zou zijn.
De afspraak is nu dat ik 2e kerstdag bij de dokter langskom voor een echo. Dan zetten we een plan uit voor de verdere week met het doel om in het nieuwe jaar twee cryo's terug te laten plaatsen en ik dan 9 maanden later een kindje baar.
Het lijkt mij een prima plan en tot die tijd geniet ik maar van de carpaccio, van de wijn en alle andere dingen die ik straks 9 maanden lang niet mag of kan doen.

Afgelast (isci 1, poging 2)

2011-12-04T22:35:00.001+01:00

Ik weet het, er moet een logje komen over alles wat de afgelopen week is gebeurd. Hij zal er komen maar nu nog even niet. Moet even de teleurstelling voor mezelf op een rijtje zetten want de terugplaatsing kon niet doorgaan omdat het lab niet in het weekeind open is.

Baal er van dat jullie lezers, weer een somber-logje te lezen krijgen terwijl ik van nature erg positief ben. Zou graag die kant eens aan jullie willen laten zien.
Het hele verhaal volgt later. Ik ben nu nog even druk met het drogen van mijn tranen.

Hormoonloos (icsi 1, poging 2)

2011-11-25T18:10:00.001+01:00

"Als uw baarmoederslijm dik genoeg is en de eisprong geweest is dan ontdooien we de cryootjes. De techniek is tegenwoordig erg goed en de meeste cryo's doorlopen dit proces zonder problemen"
Wat de dokter verteld klinkt als muziek in mijn oren, er is dus een reeele positieve-ontdooi-kans.
"De embryloog beslist wanneer we de cryo's terugplaatsen, meestal meteen na het ontdooien. Soms wil de embryoloog zien wat de cryo doet voordat ze naar de baarmoeder gaan"
"Maar als de cryo teruggeplaatst is, dan is de kans op een zwangerschap erg klein." merk ik op.
"Nou mevrouw, door alle kennis die wij opgedaan hebben zijn de technieken erg verbeterd en liggen de kansen niet veel lager meer dan bij verse embryootjes."
Ik kan de dokter wel kussen maar blijf braaf of mijn stoel zitten tot dat hij aangeeft dat ik me mag uitkleden.

Op het beeldscherm zien we dat het baarmoederslijm zich goed aan het opbouwen is en past bij de kleine follikels die in mijn eierstokken zitten. De dokter is optimistisch en ziet nu al dat ik in aanmerking kom voor een cryo terugplaatsing. Fijn, fijn!

Ik maak een afspraak voor maandag, dag 12 van mijn cyclus. Hopelijk kunnen we dan inschatten wanneer mijn eisprong moet plaatsvinden en belangrijker... wanneer mijn cryootjes uit de vriezer mogen en terug naar hun warme nestje komen. Er zit schot in en dat maakt me blij!

Knippen en plakken

2011-11-20T13:50:00.001+01:00

Het zit erop, alle berichten van femkegaatbammen.web-log.nl zijn gekopieerd en geplakt naar blogspot. Eindelijk alles bij elkaar en weer makkelijk te bereiken. Jammer dat weblog.nl er zo lang over doet om zijn zaakjes weer op orde te hebben.

Het kopieren en plakken bracht veel herinneringen boven. Ik ben van het heden terug gereisd naar april 2009. Het moment dat ik de knoop door heb gehakt om moeder te worden.
Ik heb donor 1 zien langskomen en het verdriet weer gevoeld toen hij aangaf er mee te willen stoppen. Heb de onzekerheid weer gevoeld die zoektocht 2 met zich meebracht en de blijdschap toen Hij2 in mijn leven kwam. Ik heb moeten lachen om de eerste ZI pogingen, het gestuntel en gedoe. En voelde mijn buik een beetje in elkaar trekken toen ik weer las dat het zaad van Hij2 een belangrijke reden is waarom ik niet met ZI zwanger werd. De opluchting dat de kliniek het vertrouwen heeft dat alles goed komt en mijn emoties zo rond de feestdagen.

Ik ben de weg van 2,5 jaar proberen moeder te worden teruggewandeld. Wat ik nu weet had ik toen niet kunnen bedenken al is er in de basis niks veranderd. Ik wil nog steeds moeder worden en nog steeds zo snel mogelijk als het kan! Op naar poging 2 van icsi 1.

Icsi 1 (poging 1) is ten einde

2011-11-18T11:58:00.001+01:00

Ik zit op het toitlet bij de tennisclub. Snel even omkleden en dan met een kopje thee naar mijn teamgenoten kijken die de 1e wedstrijd aan het spelen zijn. Ik veeg af, kijk naar mijn papiertje en zie bloed. "BLOED??" denk ik verbaasd. "Ik gebruik nog steeds van de hormoonbolletjes. Ik kan niet ongesteld worden."

Ik bel vriendin M en vraag op twitter wat het kan zijn. Het antwoord komt daar snel binnen "14 dagen na de punctie is het waarschijnlijk een beginnende menstruatie" Ik slik, adem diep in, kleed me om en sla de thee over. De 2e wedstrijd begint en ik moet de baan op.

De volgende ochtend bel ik de kliniek. Het gesprekje geeft me ergens weer hoop ook al weet ik verstandelijk genoeg. Een bloeding kan op van alles wijzen en het is wachten tot de testdatum of totdat ik ongesteld word. Binnen een uur na het ophangen heb ik mijn antwoord. Het is een beginnende menstruatie.

Nog steeds wat overdonderd kijk ik ieder toiletbezoekje op mijn papiertje en iedere keer wordt mijn angst bevestigd. Het is inderdaad echt een beginnende menstruatie. Potverdikkie, wat is dit stom en onverwacht. Ik had bedacht dat zolang ik die hormoonbolletjes gebruik ik niet ongesteld kon worden. Maar volgende de assistente die ik net aan de telefoon had zijn er vrouwen waarbij een menstruatie eerder komt en is het daarom niks vreemds.

Ik heb op dag 9 van mijn cyclus een afspraak met de dokter over hoe verder. Hij bekijkt dan of ik deze cyclus een cryo kan terugplaatsen. Voor nu is het gewoon verder leven, de stomme menstruatie trotseren en hopen dat ik 1 van de weinige ben waarbij een cryo terugplaatsing een positief resultaat geeft. Want daar ben ik wel een klein beetje nerveus voor.... de kansen dat mijn cryo's goed ontdooien is niet heel groot, dan moeten ze nog lekker gaan doordelen en dan moeten ze nog blijven plakken. Veel momenten waarin iets mis kan gaan. Zo maar eens googlen naar positieve ervaringen, hoop doet leven zeggen ze. Dus daar ik ga dan maar eens actief naar op zoek.

Soms doe ik gewoon te moeilijk

2011-11-13T17:44:00.001+01:00

Het is lief dat iedereen zo meeleeft. Ze bellen en smsen me om te vragen hoe het gaat en of ik al iets voel. Maar ik voel niks, wil er niet over praten want ik heb geen idee waar dit heen gaat.
Ergens vind ik het lastig dat er zoveel mensen weten dat ik misschien over 2 weken zwanger ben. Het kan daardoor geen geheimpje meer tussen mij en het kindje zijn. Ik wil misschien de eerste weken nog niet mijn kaarten open op tafel leggen.

De realiteit zal anders zijn. Ik begreep dat mijn lieve mama het aan heel veel mensen verteld heeft waar ik mee bezig ben en dat ze allemaal meeleven. Ik zelf ben ook eerlijk naar vrienden geweest en met mijn log geef ik natuurlijk ook veel informatie weg. En echt, het is lief dat mensen met me meeleven en betrokken zijn. Alleen wil ik niet steeds als ik mensen tegenkom mijn hele verhaal op tafel moet leggen. Vooral niet als er mogelijk over 2 weken geen goed nieuws is.
Aan de andere kant zou ik het ook niet fijn vinden als er helemaal niemand interesse toonde. Dan zou het voelen alsof er niks spannends aan de hand is.

Wat ben ik eigenlijk toch een grote zeur. Hoe bevoorrecht ben ik dat er zoveel mensen meeleven, me dit gunnen en er voor me willen zijn. Het is bijzonder om menen om me heen te hebben die me alle geluk van de wereld toewensen en duimen dat mijn droom uitkomt.
Dus Femke stoppen met moeilijk doen en kijken naar wat je hebt! Met deze mensen kan je goede en slechte tijden delen.

De terugplaatsing

2011-11-07T16:09:00.001+01:00

"Er zijn 2 goede 8 cellige embryootjes al heeft er 1 wat fragmentatie. Nummer 3 is nog 2 cellig dus die valt af" verteld de embryoloog door de telefoon. Ik snap er geen hout van. Wat betekend 8 cellig en fragmentatie?
"Een embryo van 4 dagen moet 8 cellig zijn en weinig fragmentatie hebben. Bij 1 embryo is wat meer fragmentatie maar goed genoeg om terug te plaatsen. U bent om 12.40u welkom"
"Dus er worden 2 goede embryootjes terugplaatst en 1 verdwijnt er in de container?"
"Klopt mevrouw, tot vanmiddag."

De dokter en de verpleegkundige leggen de procedure stapje voor stapje uit en de embryoloog zorg dat mijn embryootjes in een slangetje terecht komen. Die spuit de dokter dan weer leeg in mijn baarmoeder en de embryoloog bevestigd iets later dat de embryootjes ook daadwerkelijk uit het slangetje verdwenen zijn.
Ik mag me aankleden en wachten op de embryoloog.
Het proces duurt een stuk langer dan een iui. Meer formele stappen maar ook meer tijd voor een praatje. Ondanks dat ik met mijn benen wijd in de beugels lig voel ik me geen enkel moment ongemakkelijk. Het is bijna gezellig te noemen.

De embryoloog legt aan de hand van een poster uit hoe een cel zich deelt en hoe een embryo er nu ongeveer uit moet zien. Mijn embryootjes zitten tussen, van rechts af gezien, tussen het 2e en 3e plaatje in. Ze liggen helemaal op schema.
Op 1 van de embryootjes is meer fragmentatie te zien en hij laat aan de hand van de foto van mijn beste embryo (zie hierboven... is hij niet prachtig?) zien wat fragmentatie is. Het zijn een soort oneffenheden op de cellen. Ze weten het gevolgen van fragmentatie niet maar bij minder dan 50% fragmentatie is er niks aan de hand. Bij deze embryo wijst hij 3 plekjes aan en bij de andere zaten er wat meer. Deze heeft de kwalificatie "goed" gekregen en de andere "matig" .
Mij maakt het niks uit. Het zijn mijn embryootjes en die zijn hoe dan ook "perfect" Hoe ze ook worden, ik vind ze nu al het mooist, liefst en het meest bijzonder van allemaal.
De foto mag ik mee naar huisnemen. Inlijsten is wat overdreven maar blij ben ik er wel mee. Hopelijk is dit de eerste foto van mijn kindje!

De opbrengst

2011-11-04T19:49:00.001+01:00

"Ik heb goed nieuws voor u. Van de 9 gevonden eitjes waren er 8 rijp en zijn er 7 bevrucht geraakt" verteld de embryoloog door de telefoon. "Er zijn er 4 ingevroren en de andere 3 liggen mooi door te delen. Ze zijn zo mooi dat ik nu niet kan zeggen welke 2 het beste zijn om terug te plaatsen."

Ik bedank haar voor het goede nieuws. Ze benadrukt nogmaals dat het om een goede opbrengst gaat. Ik voel me meteen trots worden op mijn klompjes en vooral op mijn lijf. Wat heeft die het goed gedaan. Die heeft toch maar mooi een serie prachtige eitjes voortgebracht.

Ik had niet durven dromen over zo'n mooie opbrengst, Het maakt me blij, opgetogen en gelukkig. Op de foto zie je een embryo die zich aan het doordelen is. Ik denk dat mijn 3 embryootjes ergens tussen plaatje 1 en 2 in zitten. Ze zijn hard aan het werk en vanaf de bank zend ik ze wat extra energie toe. Kunnen ze vast wel gebruiken. Go klompjes, go!

De punctie

2011-11-03T16:43:00.002+01:00

Ik doe mijn ogen open en kijk op mijn telefoon. Weer een lief whatsapp-je. Ik voel me moe en zou best nog een uurtje kunnen dutten op de bank maar nee, het is tijd om weer wat bij mijn positieve te komen. Om weer de informatie van tv op te nemen, anders wordt het een zeer korte nacht vannacht.

Als ik terugdenk aan deze dag voel ik een blijde kriebel in mijn buik. De assistente en dokter waren lief en vriendin M heeft goed geholpen. Zij mocht haar handen op mijn buik drukken zodat mijn eierstokken op zijn plek bleven.

Na het roesje ging het snel. "Adem maar in, houdt de lucht vast en adem uit" zegt de dokter. Ik doe braaf wat hij zegt en voel een steek in mijn vagina. De naald zit door de wand. Ik voel daarna prikjes en druk in mijn buik. Oncomfortabel maar niet erg pijnlijk. Het is rot gevoel, dat wel en na flink wat druk en prikjes mag ik weer diep inademen, mijn adem vasthouden en uitademen. De naald is nu door mijn andere vaginawand gegaan. Ik voel de prikjes en de druk weer. Ik ben blij als de dokter verteld dat hij klaar is. Het is geen fijn gevoel
"Er zijn 10 blaasje leeggezogen, nummer 11 ligt op een plek waarbij het risico bestaat dat ik een ader of uw blaas raak. Die prik niet aan"
Ondertussen maakt vriendin M een foto van de volle buisjes. Daar drijven nu eitjes in. Hoeveel is nog onduidelijk.

In de uitrustkamer drinken we een kopje thee en verteld de dokter dat alles goed gegaan is. Het is wachten op de embryoloog en die komt met goed nieuws. Er zijn maar liefst 9 eitjes gevonden. Fijn, fijn.
Ze worden vandaag bevrucht en morgen hoor ik hoeveel er ook daadwerkelijk zich hebben laten bevruchten en of er cryo's ingevroren gaan worden.
Overmorgen belt ze weer om me te vertellen wanneer de terugplaatsing is.

Opgelucht laat ik met door vriendin M naar huis rijden. We halen bij de bakker een lekkere lunch en kijken samen desperate housewives. Ik voel me goed, ik voel me een beetje moe, ik voel wat druk in mijn buik maar ik voel me vooral blij dat mijn lijf zo goed heeft meegewerkt.

ps: op de foto zie je de opbrengst na het leegzuigen van mijn follikels.

Echo 3

2011-11-01T21:26:00.000+01:00

Nog voordat ze het echo-apparaat op de juiste plek heeft zitten roep ik "maakt u een foto als het aantal nog steeds goed is?" Ze knikt en staart naar het scherm. " 1, 2, 3.... 4, 5, 6" mompelt ze en verplaatst het echo-apparaat. Ze mompelt door en kijkt me aan. "Er zitten 11 grote follikels en 2 kleintjes. Deze zullen niet doorgroeien maar die 11 wel" Ze meet de maten en maakt de foto's.

Ik kleed me aan en voel het in mijn buik borrelen. Ik kan bijna niet wachten totdat de dokter uit geschreven is. "Donderdag is de punctie en zaterdag of maandag de terugplaatsing. Goed nieuws, fijn dat de medicatie zo goed aangeslagen is." Ik vraag door "Komt dit mooie aantal alleen door de Fostimon?" Ze antwoord "Het kan ook een toevalstreffer zijn dat de vorige keer er minder follikels groeide maar het bekend dat veel vrouwen beter op Fostimon reageren" Ze schrijft mijn medicatieschema op en verwijst me door naar de assistente.

De assistente legt me uit hoe de punctie in zijn werk gaat en welke stapjes er allemaal gezet gaan worden. Het roesje zal me een dronken gevoel geven en mogelijk anders laten reageren dan normaal. Ik zie meteen beelden van mezelf voor me dat ik ontremde opmerkingen maak of kei hard moet lachen of, in het ergste geval, de dokter uitfoeter omdat hij mij pijn doet. Op die pijn gaat ze wat dieper in want die valt mee. Ze legt uit welke prikken er komen en welke het gevoeligste zijn. Ze legt de me medicatie uit en plant de tijd voor de punctie in. Ik luister ademloos, wil niks missen.

Onzettend blij zeg ik haar gedag. Wat fijn dat mijn lijf weer mee doet en zo goed reageert op de medicatie. Wat fijn dat ik een reeele kans heb op mooie embryootjes en misschien dat er nog wel een eskimootje ontstaat. Blij, blij, blij ben ik en in deze roes kan ik nog niet tegen de punctie op zien! Ook al zoiets om blij over te zijn.

PS:Dit is keer kun je wel mijn follikels op de foto zien. Ik tel er 5 maar het zouden er ook 6 kunnen zijn. Zijn ze niet mooi?

Er zitten er genoeg

2011-10-28T13:42:00.001+02:00

Ik gooi mijn benen in de beugels en kijk naar het scherm. In 1 soepele beweging zit het echo-apparaat op zijn plek. Ik zie 4 zwarte vlekjes en ben ze meteen kwijt, De dokter is snel en heeft mijn andere eierstok al in beeld. Het gaat zo snel dat ik niet eens mee kan tellen. Hij schiet weer terug naar de andere eierstok en zegt "Ik tel 11 follikels". Hij haalt het echo-apparaat eruit en tikt op mijn knie als teken dat ik me aan kan kleden.

Een beetje beduusd trek ik mijn broek aan en loop met mijn schoenen in mijn hand naar de stoel tegenover de dokter. "Gaan ze alle 11 doorgroeien?" vraag ik. "Dat is wel de bedoeling maar een vrouwenlijf blijft een vrouwenlijf" antwoord hij terwijl hij het aantal in mijn status schrijft. "U komt maandag terug voor een echo en de punctie zal woensdag of donderdag zijn."

Tjee, dit had ik niet verwacht. Wat een mooie opbrengst is dit. Helemaal in verhouding met de vorige keer. Toen zaten er 5 follikels en groeide er uiteindelijk maar 3 door.
Het lijkt erop dat ICSI 1 echt gaat plaats vinden. Wat ontzettend fijn!!! Mijn kans op het moederschap is weer een stukje dichterbij.
Ps: de follikels op de foto zijn niet de mijne. Ik heb deze gewoon via google gevonden.

Isci 1

2011-10-22T16:38:00.000+02:00

"Au, dat doet pijn" zeg ik hardop als ik de eerste naald in mijn buik prik. Ik was er op voorbereid want decapeptyl is niet zo'n lekker goedje, dat wist ik van de vorige keer.
De gemengde Fostimon ligt ook al klaar. 5 flesjes medicijn en 1 flesje vloeistof zit er in de spuit.
Ik prik de naald in mijn buik en verbaas me er over dat deze mogelijk nog pijnlijker is dan de decapeptyl. Potver zeg, dat gaan nog 2 lange prikweken worden. Althans, als de dokter na de echo het ook nog en goed plan vindt.

De verdere dag voel ik mijn buik. Niet zozeer de prikplekjes maar mijn baarmoeder die zijn best doet om zo snel mogelijk het eerder gecreeerde prachtige bedje eruit te werken. Die is namelijk niet meer nodig nu er geen innesteling plaats heeft gevonden. Mijn baarmoeder werkt de hele dag hard door, de hormonen zorgen voor een heftigere menstruatie. En hoe oneerlijk is dat! Ik prikte al 18 dagen hormonen, moest de teleurstelling verwerken dat er maar 3 follikels waren, mocht langer dan normaal in spanning zitten of ik zwanger zou zijn of niet en heb ik nu ook nog eens pijnlijkere menstruatie dan normaal. Nee, het is me echt gegund. ;-)

De dokter bevestigd 2 dagen later dat de hormonen de boosdoener zijn van de latere menstruatie en de klachten die ik heb. "Alles is nu anders dan normaal, dus dit ook." verteld hij.
Hij bekijkt mijn baarmoeder en eierstokken op het tv-schermpje. Hij doet het zo snel dat ik niet kan zien of er al follikels aan het groeien zijn. Als ik er naar vraag geeft hij aan dat deze nu ook nog niet te zien zijn. Hij kan wel zien dat er geen cystes zitten of andere onrustige zaken. Ik mag doorgaan met spuiten en volgende week terugkomen voor de echo waarop wel te zien zal zijn hoeveel follikels groeien.

1 spanningspunt is weg. Geen cystes. Spanningspunt 2 popt er meteen voor in de plaats. Hoeveel follikels gaan er nu groeien?
Ik rij naar huis, doe mijn boodschappen en voel mijn humeur dalen. Poeh, ineens valt het me zwaar dat ik dit alleen doe. Ik had graag iemand gehad die mijn verhaal en gevoel wilde aanhoren, die me dan een dikke knuffel zou geven en een lekker kopje thee zou zetten. Die tompoucen bij de HEMA ging halen en mij er 2 achter elkaar liet verorberen zonder me het gevoel te geven dat dat niet zo goed is voor mijn lijn. Die daarna de tv aan zou zetten, een Friends dvd erin zou stoppen en een dekentje over mijn benen zou leggen. Hij zou mij met rust laten en in de keuken een lekkere maaltijd bereiden. Ik zou door Friends aan het lachen gemaakt worden en mijn rot humeur zou verdwijen.
Maar nee, helaas. Ik zal zelf de dvd moeten aanzetten, het kopje thee moeten inschenken en daar dan heel hard tompoucen bij bedenken. Normaal geen probleem maar vandaag vind ik dat gewoon wat minder leuk.

Icsi poging 1 is in de herkansing. Hij is alle heftigheid gestart en stapje voor stapje zal duidelijk worden hoe hij eruit zal gaan zien. Het enige wat ik kan doen is braaf iedere ochtend de medicijnen spuiten en zoveel mogelijk lekker in mijn vel zitten. Dus ik ga nu dat kopje thee zetten en de verstofte dvd's van Friends te voorschijn toveren. Ik ga er een fijne Femke-voelt-zich-goed-avond van maken, zonder tompoucen maar met M&M's. Ook lekker!

Apotheek

2011-10-19T19:45:00.002+02:00

"Gebruikt u naast maagzuurremmers nog andere medicatie?" vraagt de dame achter balie van de apotheek. Ik aarzel en hoor mezelf zeggen "Ik probeer zwanger te worden en daar gebruik ik medicatie voor"
"Dat zie ik, Gonal F en Pregnyl."
"Klopt" antwoord ik "dat wordt nu Fostimon."
De dame typt de naam in het zoekscherm in en scrolt door de de namen die in beeld schieten. "Ik zie het staan. Wat is de reden dat u van medicatie veranderd?" vraagt ze en kijkt me vriendelijk aan. Ik voel mijn keel dicht slippen en slik. "Er groeide te weinig folikels en met deze medicatie willen ze kijken of er meer folikels komen." antwoord ik. Ze vraagt waarom deze medicatie hier mogelijk voor kan zorgen en ik hoor mezelf toonloos vertellen dat deze medicatie meer op natuurlijke basis zijn. Ik slik van alles weg. Ze kijkt me aan en zegt "Succes en ik hoop dat u snel zwanger mag zijn." Ik knik, draai me om en loop weg.Het slikken gaat bijna niet meer en mijn ogen kijken wat wazig naar de stoep. Ik stap in mijn auto en hoor een snikje. Ik knipper met mijn ogen en hoor nog een snik. Snel start ik de auto en rij weg.

Icsi 1 werd icsi 0 en daarmee was escape iui 1 een feit. 6% kans op een zwangerschap bij de poging. Ik hoorde bij de 94% waar het niet bij lukt. Frusterend, stom maar ook realistisch. Ik ben positief gezien nooit de uitzondering op de regel en al helemaal niet in mijn proces om zwanger te worden. Daar lijk ik juist op de negatieve manier de uitzondering van de regel te zijn. Alle statistische gemiddelden gingen tot nu niet voor mij op. Waarom zou ik nu dan ineens bij die 6% horen waarbij het wel goed zou gaan?

De eerste kleine echte signaal kwam gisterenavond. Daarna niks. Het tweede echte signaal kwam vanmorgen. Daarna uren weer niks. Het derde signaal kwam aan het eind van de middag. Daarna weer niks. Laat nu dan ook maar mijn menstruatie echt doorbreken. Dan kan ik de eerste naald weer in mijn buik zetten. Kan ik me weer richten op een nieuwe kans. Dit halve gedoe geeft juist onrust. Geeft stiekem toch nog hoop al weet heel mijn verstand dat dat er niet is. Laat het nu maar gebeuren dan kan ik morgen bellen voor de uitgangs-echo van hopelijk icsi poging 1. De eerste en hopelijk ook meteen de laatste!

En maar wachten

2011-10-15T14:33:00.000+02:00

De twee wachtenweken komen aan zijn einde en stress neemt met de dag toe. Helaas niet met een positief gevoel. Die verdween toen ik een paar dagen geleden ineens alleen maar aan snoep kon denken. Hoe zoeter hoe beter. Voor mij een eerste signaal dat mijn menstruatie eraan komt.
Vanaf gisteren zie ik af en toe een beetje slijm met afvegen. Sorry voor het onsmakelijke praatje maar mooier kan ik het niet maken. Binnen een dag of wat zal het slijm rozer worden.

Ik weet het dus stiekem al. Verstandelijk is het wachten voorbij. Emotioneel nog niet, dat is pas als ik echt er niet meer omheen kan en de eerste spuit weer in mijn buik zet.

Spuitje

2011-10-07T13:47:00.000+02:00

Soms voel ik me net een alchemist. Met spuitjes en naalden de vloeistof van het ene naar het ander ampulletje verplaatsen en uiteindelijk dan een naald in mijn buik zetten.

Na het vele prikken van de afgelopen poging is eigenlijk alle prik-angst weg. Ik hoef niet meer met snelheid de naald in mijn huid te zetten om me over de prik-drempel heen te zetten. Ik prik nu rustig en beheerst. Nou ja, rustiger en beheerster dan voorheen. De pijn valt iedere keer weer mee.

Vandaag was een dosis pregnyl aan de beurt. Omdat mijn cyclus helemaal stil is gelegd worden er ook geen hormomen door mijn lijf aangemaakt om het chemisch-opgewekte-bedje te behouden. De bedoeling is dat daar nu zo ongeveer het cellen klompje in vast gehecht zit. Zou lullig zijn als het bedje dan beetje bij beetje verdween.
De pregnyl moet dat bedje in stand houden zodat ik over ruim een week een positieve test in mijn handen mag houden. Ik zeg dat dit moet lukken na de rustige prik van vandaag!

Isci 0

2011-10-04T20:47:00.001+02:00

Bij de echo bleken er maar 2 folikels doorgegroeid te zijn en de grote folikel was nog steeds mooi groot. Van de 2 folikels was er 1 nog matig qua grote en het oordeel van de dokter was duidelijk. Dit wordt een escape iui.
Met een zak medicijnen loop ik de kliniek uit. Mocht de iui niet het gewenste resultaat hebben kan ik meteen met nieuwe medicijnen beginnen in de hoop dat er meer eitjes gaan groeien.

Een paar dagen later loop ik de kliniek weer binnen voor de IUI. Ik voel teleurstelling als ik hoor dat er weinig zaadjes zijn, dat kan er ook nog wel bij. De dokter probeert me nog een oppepper te geven door te zeggen dat er toch 6% kans. Lief maar mijn rekenkunst leert me dat er 94% kans is dat het niet lukt. Zucht.

De dokter verteld dat er volgende cyclus meer eitjes kunnen groeien dan deze maand. Het zal geen topscore worden maar mogelijk wel beter dan deze maand. Het is volgens hem goed om te onderzoeken wat de nieuwe medicatie doet zodat we dan nieuwe plannen kunnen maken. Hij blijft me het gevoel geven dat ik hoop moet houden en dat ik moeder ga worden. Fijn want van zo'n deskundige moet er toch een kern van waarheid in zitten.

Overstap naar blogger

2011-10-04T19:15:00.000+02:00

Na lang twijfelen gaven de ervaringen van vriendin K de doorslag. Ik stap over van weblog.nl naar blogger. Blogger ken ik al uit een ver verleden en die beviel me toen goed. Weblog is op mijn laptop traag, mijn wifi kan het laden van de pagina bijna niet aan. En nu de migratie ontzettend lang duurt en het loggen daardoor nog steeds niet soepel verloopt is het moment van overstappen aangebroken.

De komende tijd zal ik zoveel mogelij de berichten van weblog naar blogger kopieren. Helaas kunnen de reacties niet mee. Ik zal voorlopig de weblog-versie van Femke gaat bammen gewoon online laten staan dus mocht je nog dingen na willen lezen dan kan dat!

Icsi 1 of toch isci 0

2011-09-27T21:58:00.000+02:00

Vakantie doet goed zeggen ze en dat leek te kloppen. De ideale IUI vond op vakantiedag 3 plaats en ondanks de ontspanning leverde het niks op…. na 2 weken werd ik ongesteld. Een domper en een emotionele gebeurtenis. Dit was het signaal dat ik over ging stappen naar ivf/ icsi. Iets wat ik niet bedacht had toen ik 2 jaar geleden de weg naar moederschap insloeg.

De tranen hebben rijkelijk gevloeid. Deze stap voelde als het begin van het einde. Maar 3 puncties en met een beetje pech dus ook maar 3 pogingen. En wat als dat niet zou lukken? Is dat het moment dat ik afscheid moet nemen van mijn enige droom in mijn leven, het hebben van een gezin?
Ik ken vooral verhalen waarbij ivf/ icsi nog niet het gewenste effect gaven. Of dat het wel 7 pogingen duurde voordat er een zwangerschap optrad. Iets wat voor mij niet weggelegd is aangezien ik geen goudboom in de tuin heb staan.
Deze voorbeelden hielpen me niet om mij positief te stemmen.

Maar wat ik last van die negatieve gedachtes. Dit was niet de manier om deze nieuwe weg in te slaan. Dus tijd voor een kick-under-the-but en die werkte. Op het moment dat ik ongesteld werd ging de knop om. Er was actie in de tent en die actie levert een reeele kans op een zwangerschap op! Vol enthousiasme zette ik op dag 1 de decapeptyl spuit. Pijnlijk maar ach het is voor een goed doel. Op dag 2 kwam daar Gonal-F bij en op dag 4 was echo 1. De dokter kon nog niet zeggen hoeveel eitjes er groeide maar er groeide iets.

Mijn positieve modus bleef. Het boek van Susan Smith, zwanger met lichaam en ziel, bracht me meer in contact met mijn gevoel en mijn lijf. Het voelde goed om zo tegen de ivf aan te kijken.

En ineens was er toch die klap. De echo op dag 11 liet maar 4 kleine folikels zien en 1 grotere. Weinig folikels dus! Mogelijk te weinig om met icsi (want dat gaat het worden) een zwangerschap op gang te brengen. Weinig folikels maakt de kans kleiner op een fantastisch ei en al helemaal op een geweldig embryootje. Is dat een punctie waard? De punctie telt als poging en ik heb er maar 3 te gaan….. daar wil ik dus spaarzaam mee omgaan.

De dokter ziet de teleurstelling in mijn ogen. Ze is realistisch en zegt dat ik er niet op moet rekenen dat bij een volgende cyclus er op eens wel 12 folikels groeien. Mogelijk zijn het er 1 of 2 meer.
Ze stelt voor om bij de volgende echo een keuze te maken. Of toch een punctie bij de folikels die dan doorgegroeid zijn of een escape iui.

Dit had ik niet bedacht toen in mijn eerst spuit decapeptyl zette. Dit zou een goede poging worden met een mooie kans op een zwangerschap. Wat is er tussen dat moment en nu mis gegaan? Waarom laat mijn lijf mij zo in de steek? Waarom lijk ik eerder een stap achteruit dan vooruit gezet te hebben?

Het piekeren stemt me somber, de tranen die erbij vloeien ook. Ik wil niet somber zijn. Ik wil kijken naar mogelijkheden en kansen. Ik wil dat er bij de volgende echo 5 folikels te zien zijn en dat de arts dan voorstelt om een punctie te plannen. Dat er uit die folikels 5 mooie eitjes komen en dat ze alle 5 bevrucht raken en gaan delen. Dat er 2 terug geplaatst worden en ik zwanger raak. En dat de 3 andere de vriezer ingaan om te ontdooien als ons gezin uitgebreid wil worden met een 2e kindje. Dat wil ik en dat hou ik voor ogen. Eens komt er een moment dat de zeilen goed staan en ik een behoude vaart heb met een veilige aankomst in de haven. Ooit word ik zwanger! En dat ooit is vast dichtbij.

Uit de lucht

2011-09-24T21:56:00.000+02:00

Door de migratie van web-log.nl ben ik 4 weken uit de lucht geweest. Niks ernstigs. Geen zorgen. Ik ben weer online!

Je kan me ook op twitter volgen.

Next stap

2011-08-23T21:59:00.000+02:00

Het was een optimale poging maar dat heeft niet mogen baten….. ik ben ongesteld geworden!
Na het gepieker, gedenk, gepraat en gebrainstorm van de afgelopen week was uiteindelijk het roze wc-paiertje de trigger.
Ik heb de kliniek opgebeld en gevraagd welke stappen ik moet zetten om met IVF te starten. Zo kan het niet verder.
Het voelt heel dubbel. Ik wil geen ivf, ik wil gewoon zwanger worden. Maar ja, dat gewoon is bij mij niet zo gewoon.
Ik heb Hem ingelicht en hij snapt het en staat er achter. Fijn.
De kliniek hopelijk ook maar dat hoor ik volgende week. Dan mag ik naast de echo ook een gesprek met de dokter hebben.
The next step is gezet.

Gelukt of niet gelukt

2011-08-21T22:02:00.000+02:00

Het is stil op deze weblog. Best heel stil. Deels is dit te wijten aan de vakantieperiode die ik veel in het buitenland doorgebracht heb. Heerlijk! Maar ook confronterend. Was het niet vorig jaar dat ik met vriendin M fantaseerde dat we in 2011 met kindjes op vakantie zouden gaan? En deed ik dat 2 jaar geleden ook al niet? We hebben het er dus maar flink van genomen zo zonder kinderen! Want wie weet is het volgend jaar wel anders.
Het is hier ook stil omdat ik niks nieuws te melden heb. Er is al zoveel gezegd de afgelopen jaren. Zoveel dat het me onzinnig lijkt om iedere maand weer opnieuw te schrijven wat ik de maand ervoor al heb geschreven en de maand daarvoor ook al.
Tot vannacht. Ineens brak er iets. Ineens voelde ik me heel alleen. Wat mis ik iemand in mijn leven die me lekker vastpakt, die laat merken dat hij van me houdt. Die er is als ik wakker wordt, waar ik dan fijn tegenaan kan kruipen, die met me meeleeft in dit proces en het samen met mij doorloopt. Die af en toe de zorgen, twijfels en angsten van me overneemt en die me gerust kan stellen.
Wat mis ik een partner!
De tranen stroomde over mijn wangen. Mijn leven voelde zo leeg. Mijn wens als klein meisje om een gezin te hebben is niet uitgekomen. Ik zit alleen in mijn huis en dat is het. En is dit het ook echt? Is dit wat mijn leven zal zijn de komende 50 jaar? Moet ik het alleen blijven doen? Zal ik nooit samen met iemand in dit huis wonen? Zal ik nooit samen met iemand wakker worden en plannen voor de dag maken? Zal ik nooit samen met iemand ons gekookte diner opeten? Zal ik nooit samen met iemand lui op de bank tv kijken?
Maar zal ik nooit een klein mensje mogen verzorgen en op laten groeien tot een zelfstandig groot mens? Zal ik ook nooit moeder worden?
Is dit het leven wat ik zal leiden? Is dit wat mijn lot is?
De tranen zijn opgedroogt maar mijn gevoel is niet weg. Het is even pijnlijk om te zien dat mensen gelukkig met elkaar zijn en dat ze dat geluk vergroten met de geboorte van een kindje. Dat zij hebben wat ik graag wil hebben. Dat hen gelukt is wat mij al jaren niet lukt en ik niet weet hoe ik dit kan laten lukken. Voor hen is fijn en ik gun het ze. Maar voor nu prikt het ook als een speld in mijn hart. Even voelt hun geluk als mijn pijn.
Het is stil hier. Heel stil. Dat komt ook omdat ik eigenlijk niet meer van deze sombere logjes wil schrijven.

Hoe is het?

2011-07-21T22:02:00.000+02:00

Lang leve internet op mijn vakantieadres. Zo kan ik je vertellen dat er niks te vertellen is. Helaas geen nieuws op zwangerschapgebied. Heb ivm mijn vakantie een maand overgeslagen. Dus de komende weken komt er ook geen goed nieuws.
Emotioneel gebeurd er van alles. Ik blijf nadenken over wat de juiste weg op dit moment is. IVF komt steeds dichterbij en ik sta er open voor. Maar dan moet mijn verzekaar wel meewerken. Die heeft geen contract meer met de kliniek. Omdat ze me dat niet verteld hebben en ik het van de kliniek te horen kreeg, zit ik midden in een bezwaar-procedure. Als ze me dit eerder hadden laten weten dan was ik overgestapt naar een andere verzekeraar maar omdat ik er pas in maart achterkwam was daar geen mogelijkheid meer toe.
Ondertussen blijf ik bezig met IUI. Daar moet ik ook zelf 20% van betalen maar dat is nog te overzien.
Het contact met Hem is goed. We zien elkaar af en toe en dan weet ik weer dat ik dit met hem wil doen. Dat is wel anders als ik weer ontdek dat de poging niet gelukt is. Dan lonkt een nieuwe Hem maar ja… waar vind je die? En vooral iemand die ook in het leven van het kind een rol wil spelen, welliswaar een kleine maar het is er wel 1. En dan is het ook handig als het tussen Hem mij klikt. Eigenlijk is dat voorwaarde nummer 1. Bij een klik is het voor te stellen dat we samen naar een kindje toewerken. Bij een afkeer dan moet ik er niet aan denken om een kindje met zijn genen te krijgen.
Ik probeer positief te blijven maar regelmatig denk ik na over een leven zonder kinderen. Als oude vrijster. Geen man, geen gezin en geen huisdieren. Het beeld ziet er eenzaam uit. Ondanks dat ik een groot sociaal netwerk heb. Maar ja, die zetten allemaal wel de stap naar een gezin en de prioriteiten komen logischer wijs daar te liggen en niet meer bij vriendschappen.
En wat lijkt het me geweldig om zelf een gezin te hebben. Om een kindje te mogen opvoeden tot een zelfstandig functionerende volwassene. Om samen met dat kindje (of 2) gezinstradities te ontwikkelen en een rugzak met herinneringen te vullen.
Het beeld als moeder kan ik dus nog niet loslaten. Ook al ben ik soms bang dat ik dit moet gaan doen. Een garantie op moederschap is er niet en door de jaren heen lijkt hij steeds verder weg te raken.
Maar voor nu blijf ik genieten van mijn vakantie en hoop ik snel ongesteld te worden. Dan kan ik gewoon een poging wagen voordat vakantie 2 start en hoeven we ons niet weer in allerlei bochten te wringen om de IUI door te laten gaan.
Je leest het, slecht heb ik het niet maar het zou wel net iets beter kunnen.

Ondertussen

2011-06-20T22:04:00.000+02:00

Het is heel stil hier. Niet omdat ik goed nieuws heb maar omdat ik opgeslokt word door van alles in mijn leven. Je kent het wel, werk, leuke dingen doen en mijn wens om een kindje te mogen krijgen.
Mijn gedachtes maken overuren. Ik ben bijna 2 jaar bezig en de overstap naar IVF zit eraan te komen. Maar ja…. IVF lijkt vooral noodzakelijk te zijn omdat zijn zwemmers niet zo heel optimaal zijn. Ik vraag me af of het anders was gelopen als ik wel met optimaal zaad te maken had gehad? Was ik dan al moeder geweest of nu zwanger?
Hij en ik hebben het er over gehad. Hij liet vallen dat hij het zou begrijpen als ik een andere donor zou willen. Dat speelt door mijn hoofd maar waar vind ik een donor die dezelfde toekomst voor ogen heeft als ik, waar ik ook op persoonlijk vlak een klik mee heb en die mee volhoud in dit tijdrovende en energie slopende proces?
Deze man is er niet en we sukkelen dus door met de IUI. Iedere keer toch zo'n 10% kans en wie weet win ik eens de hoofdprijs! Iedere poging voel ik hoop maar iedere keer wordt hij minder. Het is en blijft logischer dat ik bij die 90% hoor. Pijnlijk maar waar.
Gelukkig zijn er ook een boel leuke dingen gedurende de dagen en in het vooruitzicht. Leuke reisjes komen eraan en zijn geweest, lieve kadootjes heb ik ontvangen, leuke werkmomenten mogen meemaken en vooral fijne vrienden en familie die altijd weer de lach op mijn gezicht terug weten te toveren. Weet je, zo zonder kindje heb ik eigenlijk ook een heel rijk leven. Dat is fijn om te weten.

Tussentijd

2011-05-28T22:04:00.000+02:00

Ik schud de dokter zijn hand en bedank hen voor de IUI. We wensen elkaar een prettig weekeind en ik loop naar mijn auto. In de auto overvalt me een somber gevoel. Een mix van sjagerijnigheid, negativiteit en hopeloosheid. Dat gevoel zit er nog steeds. Om het minste en geringste voel ik irritatie en ik ben meer sjagerijnig dan vrolijk. Heel irritant want van nature ben ik blij en optimistisch. De 2 persoontjes op mijn schouders maken overuren om elkaar te overtuigen waarom zijn gevoel toch echt de juiste stemming met zich meebrengt en die andere nergens op slaat.
De IUI is een week geleden en ik kan er eigenlijk niks positiefs over zeggen. De signalen die ik heb die heb ik ook als ik ongesteld moet worden maar ja, ze passen ook bij een beginnende zwangerschap.
Het negatieve gevoel wint het steeds en dat is nou net waar ik in deze sjagerijnige toestand niet op zit te wachten. Ik ben wel toe aan een beetje goed nieuws en een overwinning van het vrolijke persoontje op mijn schouder! Gewoon weer lekker blij en optimistisch zijn, daar heb ik zin in.

Accupunctuur

2011-05-15T22:05:00.000+02:00

Dinsdag mag ik weer naar de acupunctuur toe. Ben benieuwd of ik al iets beter ben dan de vorige keer. Mijn milt en galblaas werken niet goed. Ze heeft na een lange zeer lange intake naaldjes bij me geprikt. Zij maakte ondertussen de kruidentabletjes en ik kon vol nieuwe energie naar huis.
De kruiden heb ik keurig opgemaakt en ik probeer iedere dag weer braaf niet mijn tong te poetsen. Dat mag namelijk niet. Ik poets dan een soort kaartje van mijn tong waar zij van alles in kan zien. Het mislukt ook bijna dagelijks omdat het zo'n automatisme is geworden om de electrische tandenborstel over mijn tong te halen. Dan weet ik zeker dat ik niet uit mijn mond ruik, denk ik.
Een andere reden om naar de acupuncturist te gaan (dan zwanger worden) was mijn droge huid en dan vooral de eczeem die ik heb. Als reactie op de kruiden kwam hij een paar dagen na bezoekje 1 in honderdvoud terug en dacht iedereen in mijn omgeving dat ik ernstig depressief was omdat mijn ogen zo rood en gezwollen waren. En dat zijn ze nog steeds. Zelfs de secretaresses hadden samen geconcludeerd dat mijn werkdruk wel heel erg moet zijn als ik een hele dag met huilogen rondloop.
Over zwanger worden heeft ze nog niet zoveel gezegd. Wel dat een slecht werkende milt daar niet goed voor is maar vraag me niet hoe en wat. Ik ga het dinsdag het onderwerp zwanger worden zeker aansnijden. Zit nu ook op een ander moment in mijn cyclus als ik naar haar toe ga. Mijn eitjes zijn volop aan het groeien. Wie weet kan zij ze nog mooier en beter maken. Of zorgt ze voor een lekkerder bedje of bedenkt ze iets heel anders wat goed is. Het is fijn dat er iemand meedenkt en kijkt. En baat het niet, dan schaadt het ook niet.

Korte update

2011-05-06T22:05:00.000+02:00

Een weekje weg in mijn mini-caravan heeft me goed gedaan. Weg van de dagelijkse stress. Gewoon een weekje met lieve mensen samen zijn en genieten van de zon en lekker eten. De eerste signalen van een komende menstruatie kwamen binnen maar gleden ook zo weer weg. Het was geen ideale poging dus de kans was klein dat het zou lukken. Het was een ZI ipv een IUI. Het raakt me daarom minder. Fijn om eens een keer geen tranen te laten.
Het is wachten op de dag dat ik echt ongesteld ga worden. Dan kan ik vooruit kijken naar de volgende poging.

Hulp erbij

2011-04-17T22:06:00.000+02:00

Een dag flink huilen heeft me goed gedaan. Het verdriet wat zich al weer maanden had opgestapeld is er uit. Heerlijk! Het geeft ruimte voor iets nieuws. Een bezoekje aan een chinese behandelaar, wel te verstaan. Via Monique heb ik begrepen dat accupuntuur veel kan betekenen voor vrouwen die fertiliteitproblemen hebben. Die hulp wil ik wel krijgen!!!
"Komt je partner ook mee?" vraagt de mevrouw. "uhm, nou, nee, dat ligt iets ingewikkelder." Ik vertel haar mijn verhaal en ze vraagt of Hij bereid zou zijn om mee behandeld te worden. Dat weet ik dus niet. Ben bang van niet. Hij is niet zo van het alternatieve. Gelukkig mag ik ook in mijn eentje komen.
"Email je ziektegeschiedenis door en je gyneacologische verleden. Dan wordt dat ons uitgangspunt."
Het duurt nog wel een paar weken voordat zij ruimte heeft en ik het ook in mijn agenda kan inpassen. Gelukkig maar want 36 jaar ziektegeschiedenis gaat me tijd kosten om op te schrijven. Maar het voelt fijn om vanuit een andere kant ook hulp te krijgen

Hartpijn

2011-04-11T22:06:00.000+02:00

Ik gooi de 8e tissue op de grond. Mijn adem wordt iets rustiger en ik voel me moe.
Wat was ik boos en verdrietig tegelijk. Waarom lukt het bij mij maar niet? Waarom is dit stukje geluk nog niet op mijn pad gekomen? Waarom word ik weer ongesteld? Waarom mag ik geen moeder worden? Waar verdien ik dit aan?
Op geen enkele vraag krijg ik antwoord. Het stil om me heen en ik hoor mijn snikken. Het doet pijn. Mijn hart doet pijn. Ik kan niks anders dan mijn tranen laten lopen. Weer een mislukte poging te verwerken.

2 jaar

2011-04-06T22:12:00.000+02:00

De eerste wachtweek zit erop en het beheerst weer de hele dag mijn gedachten. Hoe snap ik niet want ik heb het knetterdruk. Overdag kom ik bijna niet aan ademenen toe en 's avond gaat het met horten en stoten. Het ademen wordt uitgesteld tot 's nachts.
Het is deze maand 2 jaar geleden dat ik de beslissing nam om moeder te worden. We zijn 2 jaar verder en ik ben nog steeds kindloos. Dat had ik niet bedacht toen ik hieraan begon. Mijn eerste ZI poging, in september 2009, maakte ik in een soort roes mee. Ik was er van overtuigd dat het meteen raak zou zijn. Hoe fout kon ik het hebben. 12 ZI pogingen en 6 IUI pogingen verder ben ik geen stap verder dan 2 jaar geleden.
Het vertrouwen dat IUI 7 wel tot het gewenste resultaat leidt is er niet. Waarom zou het deze keer wel lukken? Ik twijfel aan mijn lijf. Twijfel aan welke vervolgstappen ik moet zetten. Twijfel of het moederschap wel voor mij weggelegd is.
Maar ergens is er ook hoop, een klein sprankje. Dat sprankje maakt dat ik dit traject volhou en iedere maand er weer voor ga. Ik weet niet of deze hoop onuitputtelijk is maar voor nu is dit wat me sterkt en me steeds weer door een poging heen helpt. En dat is goed want mijn droom opgeven wil ik niet.

Eitjes kweken

2011-03-27T22:12:00.000+02:00

De dokter die me onderzocht om te kijken of er geen eiblaasjes in mijn eierstokken waren blijven zitten moest tot haar spijt vertellen dat er nog 2 blaasjes zaten. Het waren nog geen cystes maar ze hoorde er niet. Ze hoopte dat ze alsnog vanzelf zouden verdwijen,
Een week later waren die blaasjes waren inderdaad weg. Mooi zo maar meteen werd de dokter minder enthousiast. Ze zag bij echo dat er meer eitjes aan het ontwikkelen waren dan de bedoeling was. Er zatten er 5. 3 kleintje en 2 matig grote. "Dit is niet best mevrouw, we moeten dit goed in de gaten houden." Ze maakte zich duidelijk wat zorgen.
De stress bleef bij mij weg. De eitjes zouden echt niet alle 5 doorgroeien en gaan vallen. Heb meestal wel een stuk op 3 eitjes.
Twee dagen later bleken er nog wat eitjes bijgekomen te zijn. Die zijn heel klein en de 2 grotere eitjes van de vorige keer waren niet gegroeid. Eigenlijk was er nog maar 1 groter eitje te zien. Geen reden tot paniek. Er zullen maar 1 of 2 eitjes gaan vallen.
Morgen mag ik voor echo 3 komen, ben benieuwd wat er dan te zien is. Ik ben vooral bang dat dat ene grotere eitje gesprongen is en ik te laat ben voor de IUI. Die zondagen ook….. die komen nooit op het goede moment in mijn cyclus. Van mij zou de kliniek gewoon 7 dagen per week open mogen zijn. Dat zou bij mij een stukje stress schelen. Maar ja, ik snap ook wel dat het personeel af en toe vrij wilt zijn.

Nou ja zeg

2011-03-16T22:13:00.000+01:00

Knetter sjagerijning werd ik ervan. Eerlijk gezegd ben ik er nog steeds sjagerijnig van. De ideale poging is in een vreselijk stomme menstruatie geeindigd. Hoe goed moet een poging wel niet zijn om er zwanger van te worden?
De moed zakt me soms in de schoenen. Het duurt nu al 1,5 jaar en een garantie dat het gaat lukken is er niet. Ik val nu officieel ook buiten de gemiddeldes om een geslaagde IUI te hebben. Na 6x is meer dan 50 % van de vrouwen zwanger. Femke niet, nee die moet er weer eens langer over doen. En niet dat ik voor kies hóór. Ik had bij de eerste ZI poging al zwanger willen zijn. En na de eerste IUI al helemaal.
De tranen zijn nog niet gekomen. De boosheid en frustratie wel. Arme omgeving! Ik heb mijn leerlingen al een aantal flinke donderpreken gegeven en sociaal naar de belevenissen van mijn vriendinnen en familie vraag ik niet. Zit in mijn eigen wereldje te balen.
Dus sorry vrienden, als je een paar dagen niks van me hoort. Ik denk dat ik na het dagje sauna van zaterdag me weer helemaal op jullie kan richten. Tot dan moet je maar niet letten op de donderwolken boven mijn hoofd.

Aftellen

2011-03-10T22:13:00.001+01:00

Het is weer zo ver…. ik sta er mee op en ga er mee naar bed! De hele dag ben ik druk met mijn lijf, met de krampjes, steekjes, gevoeligheidjes, geurtjes en ga zo maar door. Het eerste wat ik bedenk als ik wakker schiet is "misschien ben ik wel zwanger" En dat is niet alleen 's ochtends maar ook midden in de nacht.
Overdag vergeet ik het soms even maar door de raarste dingen word ik getriggerd. De babyreclames snap ik nog wel maar een associatie bij het zien van een gekookt ei kan ik minder goed plaatsen. Of de geur van koffie of het ophangen van de was.
Wat verlang ik naar een positieve zwangerschapstest zeg, eingelijk eens goed nieuws na een stresserige wachtperiode. Maar ja, tot die tijd zal ik het toch moeten doen met mijn gedachtes die alle kanten uitvliegen en niet te controleren zijn. Zucht….ik ga maar eens afleiding zoeken in het wegwerken van emailtjes, misschien dat ik dan even niet met mezelf bezig hoef te zijn.

Poging 18

2011-03-05T22:15:00.000+01:00

"De dokter was erg aardig" zegt mijn moeder terwijl we naar de auto lopen "ze nam echt de tijd voor je. De IUI zelf gaat snel, zeg." We kletsen tijdens het instappen wat na.
Vooral dat de baarmoeder foto 6 maanden lang een verhoge kans op een zwangerschap veroorzaakt, is favoriet. Door de contrastvloeistof blijft er een soort olie-achtig goedje op de trilhaartjes achter, het eitje kan daardoor makkelijker naar beneden glijden, ook omdat de vloeistof alle laatste rotzooi weg gespoeld heeft.
Ik ben blij dat mijn moeder mee is geweest. Dat ze gezien heeft waar ik iedere maand een paar keer te vinden ben. Blij omdat de timing goed was en de opbrengst van Hem hoog was.
Het wachten is weer begonnen. De afleiding is de komende dagen groot. Carnaval slokt mijn aandacht op. De laatste keer zonder een kindje hoop ik maar dat dacht ik vorig jaar ook. De toekomst laat zich niet voorspellen dus haal ik in het hier en nu eruit wat erin zit. Fijne dagen allemaal!

Op de foto

2011-02-23T22:15:00.000+01:00

"Het verspreiden van de contrastvloeistof kan wat pijn doen, mevrouw." legt de arts-assistent uit.
Ik heb zelf een andere associatie met het woordje "wat" dan de arts-assistent dat heeft. Het deed gewoon pijn, geen "wat", "beetje", "eventueel" pijn maar gewoon echte pijn.
Opvallend wat er bij pijn met me gebeurd. Ik trek me dus terug in mezelf en wil met rust gelaten worden. Dat wordt nog wat bij een eventuele bevalling.
Terwijl dus het filmpje gemaakt wordt(waarom ze het een baarmoeder-foto noemen is mij een raadsel. Het is echt een filmpje wat ze maken) waarin duidelijk moet worden of mijn eileiders doorgankelijk zijn, lig ik in mezelf gekeerd te mompelen dat "ik niet weet wat ik moet doen om de pijn te verminderen" Niks heb ik van het hele filmpje gezien. Ook niet toen mijn moeder en de art-assisent de herhaling bekeken. Ik lag met mijn ogen dicht te wachten tot de pijn wegtrok. Wat eigenlijk best snel gebeurde nu ik er zo op terugkijk maar op dat moment leek het wel een eeuwigheid.
De laborante helpt me gaan zitten. De arts-assistent draait het schermpje naar me toe en volgt met zijn vinger de vloeistof die door mijn linker-eileider loopt. Hij is tevreden.
Het filmpje start opnieuw en hij volgt nu de vloeistof door mijn rechter-eileider. Ik zie het straaltje niet maar na een paar seconden komt er ergens in mijn buik een sliert zwart te voorschijn. Deze is dus ook gewoon vrij.
Het is dat huppelen nog niet lukte maar wat stapte ik blij de kleedruimte weer in. Zoals het er nu uitziet zijn mij eileiders doorgankelijk! Wat een opluchting. Geen extra onderzoeken op dat gebied. Fijn zeg!
Het is nu wachten op het moment dat er een mooi eitje gaat rijpen en dat ze soepeltjes over de schoon gespoelde glijbaan mijn baarmoeder inrolt waar een paar mooie zaadjes op haar liggen te wachten! Laat maar komen die IUI! Ik en mijn eileiders zijn er klaar voor.

Anders dan anders

2011-02-16T22:16:00.001+01:00

Het is een rare cyclus wetende dat ik niet zwanger kan zijn. Ik ben me bewust van lichaam om signalen die ik "normaal" heb bij een beginende menstruatie te spotten. Ze zijn er nog niet. Of ik denk dat ze er nog niet zijn. Vreemd.
De afspraak voor de baarmoederfoto is gemaakt. Ik moet eerst op intake komen bij een gyneacoloog om te kijken of zij het ook nodig vindt. Zo ja dan kan de foto in het ziekenhuis bij mij in de buurt gemaakt worden. Hopelijk komende cyclus zodat ik meteen wat meer duidelijkheid heb.
Het is een rare cyclus. Ik ben minder met het moeder worden bezig, zie ineens de voordelen van kindloos zijn, geniet van de ontspannen wc-bezoekjes. Dat duurt even want het verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik ergens een klein baby mensje spot. Dan roept iedere vezel in mijn lijf "Ik wil zwanger zijn!"

Foto

2011-02-08T22:17:00.000+01:00

"Ik zie hier staan dat u om een baarmoederfoto gevraagd hebt." meldt de dokter.
"Klopt, mijn moeder en tante hebben verstopte eileiders gehad dus misschien is dat een reden waarom ik nog niet zwanger ben."
"Het is een idee om de foto te laten maken maar alleen als u voorlopig nog doorgaat met IUI. Wilt u binnenkort overstappen naar IVF dan is het een pittig onderzoek wat geen nut heeft."
"Voor mij voelt IVF nu nog een stap te ver. Ik wil eerst onderzoeken of de combinatie van hormonen en IUI voldoende is om zwanger te worden."
"Dan is nu de tijd gekomen voor dit onderzoek."
Dit onderzoek staat bekend als pijnlijk. Ze spuiten contrastvloeistof in mijn baarmoeder. De vloeistof loopt via de eileiders naar mijn vrije buikholte in. Tegelijkertijd maken ze röntgenfoto's om te kijken of de vloeistof ook daadwerkelijk deze weg aflegt. Doet hij dat niet dan zit er ergens dus een verstopping. Die verstopping maakt dat het eitje niet in de baarmoeder kan komen en er dus geen zwangerschap kan ontstaan. Klinkt heel logisch maar een baarmoeder is net zo plat als een "boterham met pindakaas" volgens de assistente en een paar ml vloeistof zorgt ervoor dat hij opbolt. Alsof er dus bruuks tussen de pindakaas en de boterham een dikke plak komkommer wordt gepropt. Lijkt me niet echt fijn zeg maar.
Toch twijfel ik geen moment. Dit is een goede volgende stap. Wie weet zit daar wel iets of niet en dat is ook fijn om te weten.
De afspraak voor dit onderzoek kan ik zelf maken en je begrijpt dat ik nu aan de telefoon hang om te onderzoeken waar ik het snelste terecht kan.

Te laat

2011-02-07T22:18:00.000+01:00

Wat is dit een tegenvaller zeg. Al mijn acties met naaldjes en een spuit zijn voor niks geweest. Hoe deskundig de dokter ook is, een eitje wat al gevallen is kan ze niet terug halen.
Wat baal ik hiervan zeg! Het voelde vrijdag bij de echo al niet goed om pas vandaag weer af te spreken. Dit is dag 12 en dat is de dag dat mijn ei al vaak gevallen is. De dokter was er van overtuigd dat mijn ei op zijn vroegst dinsdag zou vallen. Nou echt niet, mijn ei heeft zich al vaker eigenwijs gedragen. Dat blijkt maar weer. Helemaal omdat het weekeind weer eens roet in het eten gooide. Hoe vaak kun je rond het weekeind je eisprong hebben als je cyclus vrijwel nooit 28 dagen is? Bijna altijd, kan ik je vertellen.
De dokter was lief en liet blijken dat ze het vervelend vond. "De volgende keer mag je nog best een beetje meer aandringen op een eerdere echo" zei ze "we hadden echt verwacht dat door de hormonen de eisprong nog beter te plannen was."
Ze was lief maar dat maakt mijn baal gevoel niet minder. Deze maand dus geen IUI en dus geen zwangerschap! Au…. dat doet zeer!

Weer een stap verder

2011-01-30T22:18:00.000+01:00

Ik ben een week verder en een hele ervaring verder. De signalen klopte toch met een menstruatie. Ik kon ze op een gegeven moment echt niet anders uitleggen. Deze krampen herkende ik te goed.
En wat baalde ik zeg. Poeh! Ik had goede hoop en vertrouwen. Dit had gewoon de poging moeten zijn. Sjagerijning heb ik uit frustratie flink wat caramelijs weggewerkt.
De volgende stap was de kliniek bellen. Daar kon ik de volgende dag al terecht. Sneller dan snel zeg maar. Het gesprekje met de dokter was kort. Met een tasje vol naaldjes en een prikpen met Gonal-F reed ik naar huis. De eerste dosis zat al in mijn buik.
Mijn ochtendritueel bestaat nu niet meer alleen uit het innemen van een foliumzuur tabletje. Ik prik ook een naaldje in mijn buik.
De Gonal-F is er om de groei van mijn eiblaasjes te stimuleren. De echo aan het eind van week zal laten zien of het werkt.
Het starten met hormomen is weer een stap in mijn proces. Ik had niet bedacht dat ik deze zou zetten toen ik startte met ZI. Ik had sowieso niet bedacht dat ik een dokter nodig zou hebben om zwanger te worden. Het voelt wel goed om deze stap te zetten. Nu lukt het niet om zwanger te worden, wie weet is dit dagelijks-spuitje wel het duwtje dat mijn lijf nodig heeft om zwanger te worden. Ik duim er in ieder geval voor.

Geregel 2

2011-01-16T22:20:00.000+01:00

Hij is flexibel. Hij staat morgen in de vroege ochtend nog eerder op om een potje te vullen. Hoe fijn is dat!

Geregel

2011-01-15T22:20:00.001+01:00

Mijn ei is snel deze maand. De dokter was meer dan tevreden en stelt voor om op dag 12 de IUI is doen. Klinkt perfect zij het niet dat Hij niet kan op dag 12. Hij is dan de hele dag druk in de weer voor zijn werk en niet in de buurt om een potje af te leveren.
"Kunt u dan niet om 6 uur 's nachts of zo het potje bij meneer ophalen?" glimlacht de dokter "het is dag 12 of niet. Dag 13 heeft het echt geen zin meer."
Mijn telefoon ligt naast me in afwachting van Zijn telefoontje. Ik duim dat Hij maandag toch ergens vroeg in de ochtend een potje voor me kan vullen. Dat ik dan het potje warm vervoer naar de kliniek. Daar braaf voor de deur wacht totdat zij open gaan en dan het potje daar achterlaat. Ik dan een paar uur ga werken en tussen de bedrijven door terugkom voor de IUI.
De dokter is een wijsman en zijn tip is het proberen waard. Belde Hij nu maar terug, dan kunnen we de tip gaan plannen.

Boef

2011-01-06T22:21:00.000+01:00

Ik trek aan het touwtje en de lamp springt aan. Ik kijk op mijn papiertje en schrik me een hoedje. Het papiertje ziet er rood uit.
Verbaasd stap ik mijn bed weer in en doe mijn ogen dicht. Ik draai me op mijn zij. Ik draai me op mijn rug. Ik draai me op mijn andere zij en draai me weer op mijn rug. Uiteindelijk klik ik de lamp aan en ga tv kijken. Mijn gedachten razen door mijn hoofd.
Het einde van deze poging komt als donderslag bij heldere hemel. Ik zag hem niet aankomen. Ik had wel last van eventuele pre-menstruele klachten maar vond het eerder raar omdat ze zo vroeg in mijn cyclus kwamen. Ik duidde ze bijna op zwangerschapskwalen. Daarbij had ik door mijn griep juist verwacht dat mijn menstruatie later zou komen. Had ik dat even mis!
Ik voel me rustig. Misschien komt de klap nog wel, al vermoed ik dat ik ondertussen zo gewend bent aan slecht nieuws dat ik die steeds makkelijker ga verwerken. Ik zal eerder verbaasd zijn als het goede nieuws komt terwijl dat is natuurlijk het nieuws is waar ik zo op zit te wachten!!! Dus kom maar op met die volgende poging.

Hatsjoe

2011-01-04T22:23:00.000+01:00

Het goede gevoel verdween toen ik van de AH naar huis reed. Ik had een tas met nieuwjaars boodschappen in mijn kofferbak gezet en gaf gas om snel thuis te komen. De hele ochtend voelde ik me al wat kwakkelig. Mijn onderbuik rommelde, ik had een vaag gevoel van misselijkheid en ik was moe. Ergens in mijn achterhoofd zei een stemmetje dat dit best een zwangerschapsverschijnselen konden zijn.
Terwijl ik het parkeerterrein af rij voel ik een soort spierpijn in mijn arm. Nog voordat we bij de stoplichten zijn, nies ik. Nu weet ik het zeker. Ik heb griep!
Ik lig al de hele dag op de bank. Het wordt slechter in plaats van beter. Verstandelijk weet ik dat dit niks meer met zwangerschapsverschijnselen te maken heeft. Emotioneel ligt dat wat anders. Ik wil zo graag dat dit niet komt door een stom virus. Maar ja, de kranten staan vol van de griepepidemie die ons laat gaat teisteren. En hij begint bij mij.
Ik drink mijn kopjes thee, doe mijn ogen regelmatig dicht, eet met tegenzin een broodje en hoop dat dit ellendige gevoel snel voorbij is.

Van oud naar nu

2010-12-31T22:24:00.000+01:00

"Uw eitje is al gevallen, ik hoop binnen de afgelopen 24 uur" verteld de dokter terwijl ze een echo maakt.
Tijdens heb inbrengen van de zaadjes praten de dokter en ik over de afgelopen kerstdagen. De sfeer is ontspannen en ik loop met een opgelucht gevoel de kliniek uit.
In de auto richting huis denk ik terug aan 2010. Een jaar geleden zat ik in zak en as. Ik zat midden in zoektocht 2 naar een donor. Ik was down en verdrietig.
Dat gevoel is nu anders. Ik ben weer een jaar actief bezig met zwanger worden. Als ik donor 1 mee reken ben ik nu al 16 pogingen verder. Ik had niet verwacht dat ik nu nog niet zwanger zou zijn. Een jaar vond ik al ver weg klinken, bijna 1,5 jaar was onmogelijk voor te stellen. En toch is het zo. Het is een proces waar ik in zit en door de kleine stapjes die ik gezet heb, zit ik nu in een medisch circuit en is het woord IVF gevallen. Ook dat had ik nooit bedacht toen ik deze weg in sloeg. De wens om moeder te worden is zo groot dat ik serieus nadenk of ik die laatste stap ook wil gaan zetten. Maar nu nog niet, eerst deze poging afwachten.
Ik parkeer de auto voor mijn huis. Ik ben nieuwsgierig wat 2011 voor mij in peto heeft. Het is niet te voorspellen maar wie komt dan eindelijk mijn droom uit!
Fijne jaarwisseling, beste lezer. Ik hoop dat 2011 ook jouw dromen uit mogen komen.

Enge naalden

2010-12-25T22:25:00.000+01:00

Ik pak het zakje met de pregnyl aan en stop de uitleg hoe te gebruiken erbij.
"Succes" zegt de medisch assistente "En fijne kerstdagen"
Ik loop de kliniek uit terwijl mijn buik kriebelt. Voor het eerst van mijn leven ga ik een naald in mezelf zetten. Spannend zeg!
Maandag is IUI 4. De pregnyl gaat er voor zorgen dat mijn ei zondagavond gaat springen. Het is te hopen dat hij dus niet vandaag springt of morgenvroeg. Hij mag nog even lekker blijven zitten tot de pregnyl zijn werk doet. Maar ik ken mijn eitjes een beetje. Die doen vooral waar ze zelf zin in hebben.
Maandag is IUI 4. Ik heb er zin in. Niet zo zeer in de handelingen zelf maar meer in het vervolg. Dat dit het moment is dat er een klein mensje in mijn kan gaan groeien.
Fijne kerstdagen!

Kleine knuistjes

2010-12-19T22:25:00.000+01:00

De vingertjes klemmen zich vast om mijn vinger. Zo klein als ze is, ze weet hoe je iemand bij je houdt. Ik wrijf over haar wangetje. Ze is heerlijk zacht.
Als ze mijn vinger los laat draai ik me om en kijk naar haar zusje. Die ligt er net zo vredig bij. Ik kriebel over haar handje.
Dit weekeind heb ik maar liefst drie baby's mogen bewonderen. Allemaal even schattig. De ouders zijn trots en blij. Ze genieten van hun kinderen en de liefde spat er vanaf. Zo mooi om te zien.
Maar het raakt me ook. Het geluk, het primaire gevoel van samenhorigheid, van liefde, van trotsheid. De emotie schiet er van in mijn buik. In heel mijn wezen weet ik dat dit is wat ik wil. Ik wil moeder worden!
Ik kriebel bij het weggaan de 2 meiden nog even over hun bolletje. Dag meisjes, slaap lekker en tot snel!

Meer logjes uit 2010 en 2009

2010-12-18T22:26:00.000+01:00

Kijk voor meer logjes over mijn weg naar moederschap die ik in 2009 en 2010 geschreven heb op
http://www.femkegaatbammen.web.log.nl/

Klik in het archief op de maand waar je de logjes van wil lezen.

De logjes van vandaag tot 4 oktober zijn gekopieerd van de link hierboven. De layout van deze berichten is minder goed op deze weblog.

Veel lees plezier,

Femke

Geduld

2010-11-27T21:26:00.000+01:00

Mijn ei is geduldiger dan dat ik dat ben. Ik kan nog wat van hem leren. Hij wacht blijkbaar met groeien totdat Hij weer in Nederland is. De dokter zegt dat konijnen dit ook doen. Die wachten met hun ovulatie totdat hun partner in de buurt is. Beetje dubieuze vergelijking, al zou ik graag zo vruchtbaar zijn als een konijn.

De volgende echo staat weer gepland. Een dag eerder dan dat de dokter nodig vindt maar mijn onzekerheid trok hem over de streep om toch met mij mee te gaan. Ontzettend fijn!
De IUI is dus nog niet gepland en ik word langzaam aan toch wel benieuwd wanneer die zal zijn. Mijn ovulatie is normaal nooit zo laat. Stiekem begin ik wel te geloven wat de dokter zegt. Wie weet heb ik een bepaalde connectie met Hem en past mijn lichaam zich aan op zijn afwezigheid. Hoe bijzonder zou dat zijn?

Een slag en stoot

2010-11-24T21:29:00.000+01:00

"Komt u over 2 dagen maar terug " zegt de dokter "dan maken we de plannen concreet."
Mijn IUI word lastig deze maand. Hij zit in Spanje op het moment dat mijn ei gaat vallen. De dokter had daarom het plan om mijn ei eerder te laten vallen maar aangezien mijn bedje in mijn baarmoeder nog niet voldoende ontwikkelt is, is dit geen optie. Mijn ei moet dus langer op zijn plek blijven zitten. En dat kan vertelde de dokter me. Als de echo bij de volgende afspraak nog steeds een te klein bedje laat zien zal met medicatie mijn eisprong uitgesteld moeten worden.

Ook deze maand gaat het weer niet zonder slag of stoot. Soms word ik daar wel moedeloos van. Het doorzetten word nog niet echt beloond. En wanneer stop je met doorzetten?
Als ik bij de dokter ben dan voel ik vertrouwen maar als ik alleen in mijn bed lig dan komen de onzekerheden. Ik stop maar even met denken en wacht het volgende bezoekje af. Dan weet ik echt wat er gaat gebeuren en of ik deze maand toch een kans heb om zwanger te worden.

Weer niet

2010-11-18T21:29:00.000+01:00

Na een dag sight seeing London zonder wc in de buurt was er geen houden aan. Ik heb mijn spullen in op mijn kamer in het hostel gegooid en rende de gang door naar de wc. Ik ga zitten en zie meteen dat het mis is. IUI poging 2 is mislukt.

Weekeindje weg

2010-11-14T21:30:00.001+01:00

Ik kus mijn vrienden goededag en bedank ze. Het weekeind was heerlijk.
Deze vrienden ken ik al 18 jaar, ik ben volwassen met ze geworden. We woonden samen in ons studentenhuis. Deze weekeindjes weg doen we al 11 jaar en bestaan uit vaste rituelen die varieren van kaasfondue tot wandelen tot spelletjes. Dit jaar hebben we vooral veel gepraat. Gepraat over de dingen die we in ons leven meemaken en die ons raken. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en eigen emoties. Het is fijn om dat met elkaar te delen.
Mijn kinderwens komt ook ter sprake. De tranen komen ook weer boven. Als sinds dat ik klein ben heb ik de wens om moeder te worden. Het is altijd een onderdeel van toekomstdroom geweest. Nu ik ruim een jaar bezig ben ga ik twijfelen of een moederschap voor mij weggegeld is. De weg die ik nu bewandel is lang, vol rare bochten en hoe het eindpunt eruit ziet is onduidelijk. De hulp van de kliniek is ontzettend fijn en dat maakt dat ik nog vertrouwen heb.

Al mijn vrienden hebben kinderen, 1 vriend niet van zichzelf maar is stiefpapa voor 2 kleintjes. Het is raar om niet mee te kunnen doen aan die gesprekken. Ik weet niet hoe het is om 's nachts wakker te worden ivm een ziek kind of hoe het is om met je kindje samen te eten of aan het rand van het zwembad te zitten ivm de zwemles. Het kinder-gebeuren leeft ook bij mij maar op een totaal andere manier. Voor mij is het nog een gedachte en een verlangen. Voor hen is het realiteit. Door hun verhalen weet ik nog beter dat dit is wat ik wil. Het zal niet makkelijk worden maar ik wel bijzonder. Dus ik duim dat ik volgend jaar ook korte nachten heb en samen met mijn kindje rituelen en gewoontes kan opbouwen. Dat ik volgend jaar dit ook met hun kan delen.

IUI 2

2010-11-03T21:31:00.000+01:00

Postitief gestemd rij ik naar de kliniek. De LH-test is knalpositief. De lijn is zelfs sterker dan de controlelijn. Het moment is dus helemaal goed. De Pregnyl die gisteren is gezet heeft zijn werk gedaan. Mijn ei stond gisteren al op springen en mijn bedje was groter dan nodig zou zijn. Dit zou zo maar eens DE poging kunnen zijn.
Vrolijk loop ik de behandelkamer in en voel een spanning omhoog komen. De dokter kijkt serieus en verteld dat het zaad dit keer niet zo goed is. In plaats van de gewenste 500.000 die voor een goede IUI nodig zijn, zijn er maar 300.000 stuks bruikbaar. Slik. De tranen komen omhoog.
"Er is natuurlijk gewoon een kans dat je zwanger raakt maar die is minder dan met een optimale IUI. De vorige keer was het zaad prima dus we wachten gewoon af. Dit potje kan een momentopname zijn geweest."
Het is zeker een momentopname maar dit als de 2e x in korte tijd zijn zaad niet optimaal is. Heel jammer natuurlijk. De band met hem is goed en ik wil dat hij de vader van mijn kindje wordt. Ik denk dat het kindje dan mooie genen meekrijgt. Dit is absoluut niet onmogelijk maar zijn zaad moet ons niet in de steek gaan laten.
De IUI verloopt goed. De dokter blijft positief en hoopt me voor een zwangerschapecho terug te zien. Ik hoop dat ook. Hoe fijn zou dat zijn?

Opgekrabbeld

2010-10-25T11:14:00.000+02:00

De tranen zijn nu wel ongeveer opgedroogd. Ze waren er niet zo zeer omdat ik niet zwanger bleek te zijn maar meer als ontlading van de afgelopen maanden en als voorbereiding op de komende maanden. Het traject is nog niet klaar en dat besef kwam ineens ontzettend binnen. Ik keek uit naar hulp vanuit de kliniek, vanaf dat moment zou alles anders zijn. Nou en dat is het dus niet. Rationeel wist ik dat wel. Nu de hulp er is, start er een ander traject. Helemaal goed maar ook dat traject heeft tijd nodig en dat was ik even "vergeten". Je mag het ook verdrongen noemen.

Maandag staat bekend om al je voornemens tot uitvoer te brengen dus ik heb de kliniek gebeld. Ik voel me onzeker bij de LH-testen. Op de dag van IUI was hij al minder fel dan de dag ervoor. De dokter gaf tijdens de IUI aan dat mijn ei op springen stond. Dat sprak voor mijn gevoel elkaar wat tegen. Tijd voor actie.
De afspraak voor een echo staat en ik kijk weer positief tegen dit traject aan. Voor mij is de week dus goed begonnen!

Ten einde

2010-10-23T11:16:00.000+02:00

Mijn lijf heeft goed geluisterd en gisteren meteen een signaal gestuurd. Het ieniemienie beetje hoop dat er was is door de wc weggespoelt. Poging 13 is officieel ten einde.

Is hij al voorbij?

2010-10-21T11:17:00.000+02:00

Tijdens de autorit met vriendin MI waarin ik het hele verhaal vertel kwamen tranen, zelfs met een snik erbij. Bij een radioreclame over "moeder worden" voel ik mijn ogen vol lopen. De heftige aflevering van Grey's Anantomy liet ze vrijuit stromen maar heeft ze nog niet opgemaakt. Ik voel ze nog steeds achter mijn ogen branden.

Ik kan bijna niet wachten totdat ik ongesteld wordt. Dan is het tenminste duidelijk en kan ik me op de volgende poging richten. Mijn agenda erbij pakken en kijken wanneer ik voor poging 14 naar de kliniek ga. Kan ik misschien echt even flink huilen en het verdrietige gevoel achter me laten. Kan ik deze poging vergeten en weer verder gaan.

Overpeinzing

2010-10-16T11:18:00.000+02:00

Echt waar, ik ben heel blij dat de kliniek mij helpt. Ze denken mee en stellen me gerust. Toch vreet er al een paar dagen een onheilspellend gevoel in me. Er zijn geen garanties dat ik met IUI wel zwanger wordt, laat staan binnen hoeveel maanden. Ik ken teveel verhalen van vrouwen die met IUI ook een jaar bezig zijn en een aantal stappen dan over naar IVF. Het idee dat ik nog een jaar moet proberen hakt erin. Ik vind het oneerlijk, onrechtvaardig en frusterend. Ik weet het, bij zwanger worden kun je niet van eerlijkheid of rechtvaardigheid spreken maar toch voelt het zo. Ik wil heel graag aan de beurt zijn en niet weer de persoon zijn die hoort dat iemand zwanger is.

Mijn gevoel over deze poging is dus niet positief. Ik ben al bezig met het uitrekenen van de ongeveer-datum voor de volgende poging. Zet strepen in mijn agenda zodat deze dagen leeg blijven. Met pijn in mijn hart. Ik ben toe aan een positieve zwangerschapstest, aan ochtendmisselijkheid en kilo's aankomen. Ik ben toe aan moeder worden.

Nieuwe fase

2010-10-12T11:18:00.000+02:00

"U voelt misschien wat zeurderigs maar het is al klaar. Ik oefen wat tegendruk uit zodat het semen meteen naar de eileiders gaat."
"Tjee, dat gaat snel!"
"Uw baarmoedermond was goed zichtbaar, dat maakt het makkelijker."
Ik kleed me aan en ga nog even tegenover de dokter zitten. Hij noteert zijn handelingen, legt de vervolg procedure uit en schut me de hand.

Al met al ben ik niet langer dan 10 minuten binnen geweest. Het controleren van het potje ging snel, de IUI ook en het gesprekje daarna ook. De meeste tijd kostte het beantwoorden van mijn vragen.
Over 2 weken weet ik meer. Ik kan of een afspraak maken voor een echo of ik zal naar de winkel moeten voor maandverband. Hoe dan ook, het wachten is begonnen.

Een tussenstopje

2010-10-08T11:19:00.000+02:00

Het stickje laat weinig zien maar mijn lijf zegt van alles. Onzeker bel ik naar de kliniek.
"Een positief stickje is het uitgangspunt"
"Dat snap ik maar mocht ik morgen een positieve test hebben is de kans groot dat mijn ei zondag valt en we maandagochtend dus te laat zijn"
"Maar te vroeg insemineren is ook niet goed"
"Is het dan een idee dat ik vandaag voor een echo kom?"
5 uur later loop ik de wachtkamer in. Ik klets met een bekende die er toevallig ook is. Het wachten schiet zo lekker op en binnen het uur sta ik in de spreekkamer.
De dokter maakt een echo, schrijft wat op, berekend iets en laat me mezelf weer aankleden.
"U komt maandag terug voor de IUI en we maken dan nog een echo"
"Dus mijn ei is nu nog niet groot genoeg?"
"Nee, ik denk maandag op zijn vroegst. De signalen duiden erop dat de eisprong er nog niet aankomt."

Ik maak een afspraak voor maandag en rij gerustgesteld naar huis. De dokter is een deskundige en die zegt dat ik me zondag geen zorgen hoef te maken dat ik maandag te laat ben.

Gaat ie komen?

2010-10-07T11:20:00.000+02:00

Mijn ei moet er zo langzamerhand wel aankomen. Niet alleen mijn ei maar ook het weekeind. Beetje stress geeft het wel. De kliniek is natuurlijk niet 24 uur per dag en dan ook nog eens 7 dagen in de week open. Ook dokters moeten af en toe een momentje voor zichzelf hebben. En je zult zien dat net op dat schaarse momentje van de dokter mij ei denkt te gaan vallen! Zo eigenwijs zijn mijn eitjes wel. Die doen gewoon waar ze zin in hebben. Belachelijk natuurlijk maar ja wat doe je eraan? Niks, behalve dan hopen dat mijn ei een sprintje gaat maken en fijn op een geschikt moment gaat vallen.

Zoals verwacht

2010-09-27T11:20:00.000+02:00

Het is een bekende handeling. Na het afvegen kijk ik op het papiertje. Meestal zie ik niks opvallends maar vandaag wel. Het papiertje kleurt een beetje rood. Zoals mijn ratio al verwachtte word ik ongesteld. Toch voel ik teleurstelling. Stiekem had ik toch een beetje hoop. Absoluut niet realistisch maar ja, het was er wel.
Een andere hoop neemt de open gekomen ruimte in. De hoop dat ik heel snel echt ongesteld ben en mijn cyclus weer op dag 1 zit. Al tellend is er een kans dat op zondag mijn eisprong komt. De dag dat de kliniek dicht is. Hoe eerder dag 1 van mijn cyclus er is, hoe meer kans dat ik niet op zondag voor de 2e dag op een rij met een knal positieve test in mijn handen sta.
Dus rommel maar raak buik en zorg dat je je snel klaar maakt voor poging 13!

Onderzoek deel 2

2010-09-22T11:21:00.000+02:00

Ik heb de tijd om alle hoedjes en bezuinigen van deze Prinsjesdag in de krant staan goed te bekijken. Het duurt namelijk wel even voordat ik naar binnen mag. Ik probeer niet aan de naald te denken en mijn bloed dat straks in een buisje loopt.
De medisch-assistente vraagt welke arm ik denk dat het beste is. Ik vertel dat ik de vorige keer meer dan een week met een blauwe plek van 10cm doorsnee op mijn arm heb gelopen. Ik weet dus niet zo goed welke arm het beste is. Ze checkt beide armen en kiest de linker. Terwijl ze het buisje vult en ik angstvallig naar de wastafel kijk vraagt ze wat small talk dingen. Het ontspant me.

Bij mijn volgende afspraak krijg ik de uitslagen en weet ik of mijn cyclus ook hormoninaal helemaal in orde is. Het duimen is weer begonnen! Dit keer niet om een positieve dipstick. Dat is ook weer eens wat anders!

Ineens is er veel duidelijk

2010-09-15T11:21:00.000+02:00

Ik val met een zucht op de bank neer. De afgelopen dagen waren bewogen.
Onwennig leg ik mijn benen in de beugels. "Past dit echt?" vraag ik aan de dokter. "Ja mevrouw, alleen bij hele lange mensen draaien we dit om" hij voegt daad bij woord en vervolgt "schuif maar wat dichter naar de rand"
Ik lig met mijn benen wijd voor een vreemde man. Die man brengt een echo-apparaat in en begint enthousiast een grijze vlek op het beeldscherm te bejubelen. Ik blijk een mooie baarmoeder te hebben en mijn ei mag er ook wezen.
"Wat mij betreft kunt u morgen terugkomen voor een SA onderzoek van het zaad van meneer en een slide onderzoek."
"Ik wil kijken of ik het met P kan regelen om morgen te komen" beantwoord ik de doker. "Hij moet maar tijd maken" zegt die en schut me de hand "wacht even op de medisch assistent om de afspraak te maken" roept hij me na.

Ik bel P maar krijg hem niet te pakken. De assistente roept me binnen. Ik leg de situatie uit. Ik kan niet in de agenda van P kijken en kan alleen maar een afspraak onder voorbehoud maken. P kan hoeft alleen maar een potje af te geven. Ik kan ergens tussen mijn werkzaamheden door naar de kliniek om de slide-test te doen en een echo te maken. Essentieel is dat we beide redelijk rond dezelfde tijd kunnen.

Als de afspraak staat loop ik naar buiten, stap in de auto en dan belt P. Ik vertel het verhaal en hij kan de afgesproken tijd niet. Ik ga terug naar binnen, maak een nieuwe afspraak en rij weer terug naar mijn werk maar niet voordat ik de assistente bedank voor hun flexibele opstelling en actief meedenken. Zij verzekerd me dat ze dat graag doen en me deze cyclus al duidelijkheid willen geven.

De volgende dag begroet de gastvrouw met met een "de dokter is bijna klaar en dan bent u aan de beurt." Ik heb nog net tijd om een kopje koffie te drinken voordat de dokter me binnen roept. Hij verteld dat P zijn zaad in het lab bekeken is. Hij is niet enthousiast over het aantal en de kwaliteit van het zaad. Voordat ik het weet lig ik weer in de beugels en kijk naar mijn baarmoeder op het schermpje. Ik herken de grijze vlek en de complimenten van de dokter. Mijn ei is nog meer gegroeid, hij is maar liefst 2.2cm groot. Niet dat ik weet of dat goed is maar aan de opmerkingen van de dokter te horen is het prima. Hij maakt een foto voor mijn plakboek.

Ik trek mijn kleren aan terwijl de dokter het slide onderzoek doet en het zaad nog een keer bekijkt. Hij legt uit waarom hij niet tevreden is. Ik mag ook kijken en inderdaad, ik zie weinig bolletjes en er bewegen er nog minder rond. "Dat is niet om naar huis te schrijven, mevrouw. Zwanger worden met ZI word zo wel heel moeilijk. U hoeft zich verder niet ongerust te maken. Met IUI concentreren we het zaad en aangezien er bij u niks mis is heeft u geen reden om niet met IUI zwanger te kunnen worden. U bent aan het juiste adres!"

Met een dubbel gevoel loop ik de kliniek uit. Ik licht P telefonisch in (die het heel goed oppakt) en we maken een afspraak om live bij te kletsen. Ik race door naar mijn werk en pas thuis komt het nieuws echt binnen. De afgelopen 11 pogingen en met deze erbij 12, zijn voor niks geweest. Alle moeite van potjes ophalen, in bij 32 graden een potje moeten vullen, spierpijnbenen van het omhoog houden hebben en die ellendige wachtweken zijn voor niks geweest. Het was een wonder geweest als ik zwanger was geworden.
Ik ben blij dat ik bij de kliniek terecht kan en een rexeble kans heb om met IUI zwanger te worden. Maar mijn hoofd is leeg en ik doe even mijn ogen dicht. Deze bewogen dagen moeten even binnenkomen.

Spreekuur

2010-09-08T11:22:00.000+02:00

Blijkbaar zijn wij een interessante casus. Hij heeft nog nooit zo iets meegemaakt. Een alleenstaande vrouw die samen met haar donor op spreekuur komt en vraagt of hij hen wil helpen om zwanger te worden. De dokter is eerlijk en verteld dat doneren via de vriesprocedure moet plaatsvinden anders wordt het verwekken.

De invriesemthode gaat tijd kosten. Veel tijd, zeker 6 maanden. Pas na die tijd kan met zekerheid gezegd worden dat Hij geen HIV of Hepatitus heeft. Dan kan er pas gestart worden met insemineren. Er is ook een test waarmee we meteen weten of Hij besmet is met een of andere ziekte.
Ik kan op dag 11 van mijn cyclus terugkomen. De dokter maakt dan een echo om te kijken of mijn eitjes groeien.

Verderop in mijn cyclus wordt waarschijnlijk mijn bloed getest op van alles om te kijken of daar iets te vinden waarom ik nog niet zwanger ben. Je mag het niet zeggen en denken maar het zou fijn zijn als zou blijken dat ik met een klein pilletje ineens zwanger kan worden.
Hij en ik praten wat na op het bankje voor de kliniek. We hebben het over de toekomst en contact tussen het kindje en hem. Over wat er met ons zal gebeuren als er een kindje is. Welke gevoelens er dan loskomen.

Het is fijn om dit te bespreken. Het is fijn om te merken dat Hij dit met mij wilt doen. Stiekem blijf ik bang dat ook Hij afhaakt. Het is namelijk op het moment veel gedoe en ik kan me voorstellen dat er ooit een punt komt waarop hij gaat twijfelen.

Mijn hoop is dus op de dokter gevestigd. Wie weet wil hij wel extra zijn best doen omdat we een interessante casus zijn en ben ik hxe9xe9l snel zwanger.

Avontuurtje

2010-09-05T11:23:00.000+02:00

Ik sms Hem als ik de afrit van de snelweg af rij, volg de aanwijzingen van TOMTOM en parkeer de auto.
Ik hoor een tik op mijn raam en gooi de deur open. Hij staat wat onwennig bij de deur en vraagt om de handdoek die op stoel naast me ligt. Hij stop het potje erin en geeft het pakketje aan mij. We zeggen gedag en ik rij weg. Meteen ruk ik het potje uit de handdoek en stop hem tussen mijn benen. Het moet op lichaamstemperatuur blijven he!

De parkeerplaats staat vol met vrachtwagens. Lees "pottenkijkers". Het is zoeken naar een redelijk rustig plekje.
Het avontuur gaat nu beginnen. Ik trek mijn rokje omlaag, schuif de handdoek onder mijn billen, zuig het goedje op, plug het slangetje op het spuitje en insemineer. Het voelt raar om dit zittend te doen, om allerlei mensen om me heen te hebben, om op een opgefrommelde handdoek te zitten en uit te kijken op 2 zoende mensen in de bosjes.
Na een kwartier rij ik weg. Mijn rokje nog halverwege mijn benen en het spuitje nog op zijn plek. Iedere minuut dat er niks uitloopt is meegenomen, toch?
Ik rij naar de volgende parkeerplaats, geen leeg plekje te bekennen. Althans niet 1 waar niet 5 vrachwagenchauffeurs mee kijken als ik de boel weer in orginele staat ga brengen. Is al ingewikkeld genoeg omdat achter het stuur te moeten doen laat staan als ik het voor publiek moet doen.
Ik weet dat er over een paar kilometer nog 1 komt dus ik rij door. Ik zal wel moeten want hier kan het echt niet.

Bij parkeerplaats 3 is het druk. Vrachtwagenchauffeurs staan te kletsen, een man loopt bellend rond en er rijden auto's op en af maar er is een rustig plekje voor mij vrij. Ik haal de spuit eruit, trek mijn rokje recht, ruim de boel op en rij verder door naar mijn camping. Het zit erin…. het wachten is begonnen!
Het voelde goed om dit te doen. Om ook deze kans te nemen. Maar helaas, helaas zonder het gewenste effect. Ik ben ongesteld geworden.

Een verlichtend kaarsje

2010-08-29T11:25:00.000+02:00

"Dan maar 2 euro" denk ik terwijl ik de munt in de gleuf laat glijden. Ik pak 2 kaarsjes uit het bakje en kijk rond. "Wie zal ik dit keer kiezen?" mompel ik en loop een rondje door de kerk.
Ik heb kaarsjes gebrand bij moeder Maria, Heilige Anthonius, Heilige Lourdes en Bernadette. Bij Jezus zelf en nog een paar keer bij moeder Maria. Met al die kaarsjes had ik een heel huis kunnen verlichten maar ja het doel heilgt de middelen hxe8.
Het inzetten op een materie waar ik geen invloed op heb voelt goed. Er zijn door bidden vaker wonderen verricht en het geeft mij hoop. Als zelfs het hemelrijk zich ermee gaat bemoeien dan moet het toch goedkomen!

Tranen

2010-08-08T11:26:00.000+02:00

Ik zucht en gooi het rode papiertje de wc in. Niet meer naar kijken en snel doorspoelen. Ik loop naar beneden en voel een traan over mijn wang glijden. Alles in me zei dat ik zwanger was en toch is het niet zo. Ik snotter flink en bel met vriendin M. Ze luistert en snap wat ik voel.
En dan… ja dan moet ik weer door! Ik heb Hem gebeld en zijn voicemail ingesproken. Daarna heb een mail gestuurd want er moet weer een nieuwe afspraak komen.
Het word nog een heel gedoe om zijn zwemmend goud bij mij op de goede plek te krijgen. Ik ga namelijk op vakantie!

Midden in mijn vakantie valt mijn ei en iedereen zal wel denken "boeien, lekker genieten en een maandje rust nemen"
Nou en dat kan ik niet. Ik wil geen kans voorbij laten gaan als er een mogelijkheid is om er een geslaagde poging van te maken. Zou ik de USA zitten of ergens op een tropisch eiland is het een ander verhaal maar ik ga kamperen. Kamperen in Europa en dan ook nog eens in Belgie en Frankrijk. Vriendin M is mijn reisgenote en zij snapt dat ik ergens tussendoor een potje op wil halen. We hebben ons reisschema erop afgesteld.

Hij mailt terug en kan dag 11! Joehoe, ik zit dan in Belgie en met een uur rijden kan ik zijn zwemmend goud in een potje ontvangen. Het lastige is dat ik ergens onderweg een plekje moet vinden om te insemineren. Als zijn zwemmend goud tussen mijn borsten vloeibaar is geworden dan is dat het moment om het in te brengen. de dokter heeft me die tip gegeven. Maar ja, dan zit ik ergens op de snelweg! Het hoe en wat verhaal hou je te goed. Ik moet nu echt verder met pakken anders kom ik nooit in Belgie!

1,5 en 4 jaar

2010-08-02T11:27:00.000+02:00

"neehee, geen appelsap. Appelsap is vies!!"
"Ik wil niet naar bed"
"F krapt me!!!"
"Ik wil een ijsjuuuhh"
4 dagen was ik onderdeel van een gezin met kleine kinderen. Mams draaide alleen het huishouden want paps was op zakenreis. Ze deed het vaardig en ik heb lekker van haar afgekeken.
Het is pittig in je eentje. Zo rond etenstijd zijn ze niet op hun gezelligst. Ik zie tranen, hoor stampvoeten en zie duwtjes richting klein zusje. Mams blijft rustig en geduldig. Daar kan ik nog wat van leren.
We doen leuke dingen en de kinderen genieten. Ze zijn blij, vrolijk en energiek. Mams krijgt knuffels en een kus. Ik krijg een dikke glimlach en natte zoen op mijn neus.
Het is bijzonder om onderdeel te zijn van dit gezin. Het geeft een mini-blik op mijn toekomst. Althans als het eindelijk een keer mag lukken. Het positieve gevoel is weg. Ik weet niet wat ik moet denken of voelen. Ik weet alleen dat ik graag een dikke kus of een grom van mijn eigen kindjes wil krijgen. Liefst vandaag nog maar dat is echt te snel

Poging 10

2010-07-25T11:28:00.000+02:00

Ik hoef niet eens heel goed naar het stickje te kijken. Ik zie het streepje zo ook wel. Hij is nog niet knal maar best heel positief.
Ik huppel naar beneden en als ik met een kop koffie op de bank ga zitten hoor ik de bel. Hij is er.
We kletsen wat bij en ik laat hem de spullen van de kliniek zien.

Zoals de dokter zei stop ik het zwemmend goud onder mijn borsten totdat het vloeibaar is. Ik gebruik zijn catheter en blijf rustig liggen na de inseminatie. Het voelt goed en ontspannen kom ik mijn bed af en pak mijn koffer voor mijn mini-vakantie verder in.

Toespreken

2010-07-23T11:29:00.000+02:00

Ik ben voor de eerste keer boos op mijn kind geworden. En hij heeft het verdiend. Een beetje lopen hanesen met het wel of niet komen. Het wordt tijd dat hij naar zijn moeder luistert en gewoon geboren gaat worden. Dat eigenwijze gedoe moet maar eens afgelopen zijn.
Dus bij mijn volgende eisprong gaat hij samenvloeien met het zwemmend goud en zich netjes innestelen om daarna over 9 maanden als een goed luisterend kind te wereld te komen.

GVD

2010-07-13T11:30:00.000+02:00

Het doet pijn, verrekte pijn. Ik had echt hoop. Dit zou de maand zijn. Het warme zwoele weer, het WK waarin we het zo goed gedaan hebben, Hij die 2x is geweest, de vakantie die er bijna is en ik die vol vetrouwen was. Maar nee, het is niet zo.

Ik ben boos, al weet ik niet op wie. Ik vind dat het nu onderhand wel mag gebeuren! Iedere gek kan kinderen krijgen en mij lukt het nog niet ondanks dat ik goede randvoorwaarden heb en weet dat ik het kind iets te bieden heb.
De boosheid slaat om in verdriet. Ik wil zo graag een baby in me voelen groeien en samen met dat kindje een gezin starten. Ik wil hem opvoeden en steunen en uit laten groeien tot een bijzonder en zelfstandig mens. Ik wil niet ongesteld zijn. Ik wil zwanger zijn.

De realiteit dringt tot me door en ik pak mijn agenda. Ik tel de dagen tot mijn volgende ovulatie. Fijn, midden in mijn mini-vakantie naar vriendin Mi in Engeland. Niet fijn dus! Dat wordt zo dicht mogelijk op mijn vlucht een afspraak met Hem plannen. Ik tel even door, mocht die poging ook niet lukken dan ben ik bij mijn volgende eisprong echt op vakantie. Dat wordt duimen dat ik die inseminatie niet nodig heb.
Ik bel vriendin M en vertel mijn verhaal. Ik huil, klaag en luister naar haar. Als ik ophang voel ik me positiever. Ik blijf het vertrouwen houden, ook ik word zwanger, ook ik word moeder!

Het bezoekje

2010-07-07T11:31:00.000+02:00

We lopen zijn kamer uit . Hij zegt "Ik hoop je over een paar weken terug te zien voor een echo" en schut me de hand.

De dokter was vriendelijk en begripvol. Hij heeft veel vragen beantwoord maar meteen ook een dilemma neergelegd. Hij kan namelijk geen IUI doen met vers zaad als de man in kwestie een donor is. Dat is tegen de wet. Wil ik het met vers zaad doen moet Hij mijn partner zijn.
Kan de kliniek een invries mogelijkheid vinden dan kunnen ze wel IUI met het zaad van Hij doen.
Ik moet dus met Hij om de tafel. Ik weet niet wat Hij wil. Hij heeft gezegd mee te willen werken maar ja, dit gaat wel ver.

Ik ben blij dat ik ben geweest. De dokter heeft me met een goed gevoel naar huis gestuurd. Ik doe alles goed en hij ziet geen reden waarom ik niet zwanger kan worden.
Als ik over 2x nog niet zwanger ben en ik een besluit heb genomen, ben ik welkom voor een orienterend fertiliteits onderzoek. Maar hij neemt afscheid met de wens dat ik snel zwanger ben en ik dus niet voor IUI bij hem hoef aan te kloppen.

Oppassen

2010-07-01T11:31:00.000+02:00

Het gegiechel wordt steeds harder. Ik hoor het water spetteren en als ik opzij kijk zie ik 2 kopjes boven het zwembad uitkomen. Ze spelen een soort prijsuitreiking na, ze zijn een soort idols. Grote broer is zwemmen met zijn vrienden. Die komt alleen thuis om te eten. Dan is ie er weer vandoor om met ze te voetballen.
Ik zit achter de pc, een beetje werken, een beetje surfen. Het is warm en de parasol houdt de brandende zon tegen.
Het is zo makkelijk om op deze kinderen te passen. Ik zit erbij en kijk erna. Ik kook, geef ze wat te drinken en luister naar hun verhalen. Wat is dit leuk! Mocht alles goed gaan dan zit ik over 9 jaar er ook zo bij. In mijn eigen tuin met mijn eigen zwembad. Het lijkt mij fantastisch.

Dan ook dit maar een stukje vroeger

2010-06-29T13:15:00.000+02:00

Mijn cyclus is een zooitje. Hij doet waar hij zin in heeft. Of is het "zij doet waar ze zin in heeft?" Dat zou wel logisch zin. Ze is net zo eigenwijs als een vrouw. De ene keer is ze te vroeg en de andere keer te laat.
Maar goed, ik weet even niet meer zo goed wanneer ik mijn eisprong kan verwachten. Daarbij geeft mijn lichaam eerder signalen af dat mijn ei gaat vallen dan dat de testen dat aangeven. En daar word ik weer knetter onzeker van.
Hij snapt me. Helaas zijn onze agenda's vol en is het maken van een afspraak een heel gedoe. Zelfs 2 weken voor de valdatum is het passen en meten.
Vanavond komt hij. Veelste vroeg als ik de statistieken moet geloven. Gelukkig kan hij donderdag ook. Weer te vroeg maar dichterbij de statistiekdatum. Misschien lukt het hem om vrijdag een gaatje te vinden. Dat zou ideaal zijn.
Deze maand doe ik het dus maar eens helemaal anders. Wie weet is de truc om vooral naar mijn lichaam te luisteren en niet op de testen te focussen.

Wat... nu al?

2010-06-21T13:21:00.000+02:00

Met verbazing kijk ik naar het papiertje in mijn handen. Er zit bloed op. Ik hoef hem niet eens dicht bij mijn ogen te houden, ik zie het zo al heel goed zitten.
Ik gooi het papiertje in het toilet en begin te tellen.
"Donderdag 8, vrijdag 9 dan is het nu dag 10 na mijn eisprong."
Het valt me rauw op mijn dak. Het laatste wat ik had bedacht was dat mijn menstruatie vandaag door zou breken. Veelste vroeg naar mijn idee. Ik verwachtte hem pas dinsdag. Over 4 dagen dus.
Mijn hoofd maakt overuren. Waarom heb ik in godsnaam deze maand een cyclus van maar 24 dagen? Waarom breekt hij na het plassen door? Waarom ben ik niet zwanger?

Later op de dag pak ik een flesje bier uit de koelkast. Voetbal kijken doe ik toch liever met een biertje in mijn handen. En bij de Editors en MUSE drink ik nog een paar biertjes. Ik hoef me niet schuldig te voelen. Ik kan gewoon de dingen doen waar ik zin in heb. Laat ik dat dan maar als troost zien.

Voorbereidingen

2010-06-15T13:21:00.000+02:00

"Joh, je kan ze alles vragen. Ik zou die kans met 2 handen aangrijpen" zegt vriendin MM.
"Wie weet hebben ze een gouden tip" zegt vriendin K.
"Maar ja, wat vraag ik dan?" Ik vind het lastig om de juiste vragen te bedenken" antwoord ik en sta op. Met een schrijfblok en pen schuif ik weer aan tafel.
Met zijn 3e bespreken we de onderwerpen die ik kan vragen. Van de inseminatie tot baarmoederhalsslijm. Van hormonen tot de voordelen van IUI. Van eileiders tot zaadvriendelijk glijmiddel.
Binnen een half uur staan er een rits vragen op papier. Ik weet niet of ik ze allemaal ga stellen maar ik kom over een paar weken in ieder geval goed voorbereid op mijn afspraak bij de kliniek aan.

Ze worden op de proef gesteld

2010-06-12T13:22:00.000+02:00

Het zwemmend goud is als het goed is al een dag of 5 op zijn plaats van bestemming. Als het goed is want echt vlekkeloos verliep het niet.

Hij trekt de deur achter zich dicht en ik ren naar boven. Ik draai het potje open en probeer zo goed en kwaad als ik kan het zwemmend goud in mijn spuit te krijgen. Opgelucht dat het meeste erin zit stop ik de spuit in mijn bh en sta op om mijn bed inseminatie-klaar te maken.
Trrriinngg…. mijn huisbel!
"Zou Hij het zijn? Zou Hij iets vergeten zijn?"
Ik ren naar beneden en trek de deur open.
"Goedenavond mevrouw, u hebt een Nee-Nee sticker op uw deur zitten maar ik wilde u toch dit geven." de meneer voor de deur stopt een flyer met Femke Halsema erop in mijn handen.
"U gaat overmorgen toch wel stemmen?" vervolgt hij zijn verhaal.
Verbouwereerd antwoord ik met een "Ja en ik weet ook al op wie"
"Goed zo mevrouw, fijne avond nog." en de meneer loopt weg.

Ik ren weer naar boven. In een sneltreinvaart leg ik het kussen halverwege mijn matras, trek mijn broek uit, ga liggen, duw het kussen onder mijn billen, zap de tv aan en pak het spuitje uit mijn bh.
Ik breng het spuitje in en duw hem beetje bij beetje leeg. Heel rustig, ik neem de tijd.
Nadat hij leeg is kijk ik op de klok, de 15 minuten wachten zijn begonnen.
Na 4 minuten kijk ik weer. Na 6 minuten weer. Na 10 minuten weer. Na 13 minuten weer en dan ik hou het niet meer. Ik wil niet meer met mijn benen omhoog liggen, ik wil gewoon met mijn benen onder mijn kont op de bank zitten.
Ik trek langzaam het spuitje eruit en schrik. Ik heb het spuitje helemaal niet leeg gespoten. Er zit nog bijna zoveel in als toen ik ging liggen. Ik stop hem weer terug en spuit hem nu wel echt leeg. En ja hoor, mijn benen gaan weer omhoog en ik kijk redelijk geirriteerd op de klok. Weer 15 lange minuten in een ongemakkelijke houding tv kijken.
De gedachtes de dagen erna zijn niet hoopgevend. Het zou wel een enorme toevalstreffer zijn als ik nu zwanger ben. Natuurlijk het kan maar het is realistischer dat het niet zo is! De tijd zal het leren.

Een andere stap vooruit

2010-06-07T13:23:00.000+02:00

"En wat is de naam van uw partner?"
"Nou, die heb ik niet. Ik wil met een donor zwanger worden"
"Oh…. uhm, dus dan laat ik dat vakje leeg?"
Hij staat al weer bijna 2 weken in mijn agenda en het duurt nog een week of 5 voordat die bladzijde een hele week zichtbaar is.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gebeld met een kliniek. Wie weet hebben zij gouden tips zodat ik snel zwanger ben.
De aardige telefoniste zegt "dan staat de afspraak en mevrouw, uw donor hoeft nog niet mee te komen."
Fijn want dat wil ik Hem ook niet meteen aan doen.

Dat moest er even uit

2010-06-03T13:24:00.000+02:00

Oef, mijn hoofd doet pijn en rijden is niet waar ik nu het meeste zin in heb. Ik stap toch de auto in, de zwarte wolken overtuigen me dat fietsen geen goed idee is.
Ik denk terug aan de avond en nacht ervoor. Het kletsen was zo gezellig dat ik maar niet naar huis wilde gaan, de biertjes smaakte goed, de mensen waren interessant en het zoenen was heerlijk. Het werd laat, veelste laat en ik wist dat dit een zware dag zou worden. Maar dat is goed. Dit moest eruit. Ik wilde even aan niks denken en lekker onverantwoordelijk bezig zijn.
Ik rij weg en de mist in mijn hoofd trekt op. Ik glimlach. Ik kan er weer tegenaan!

Het is duidelijk

2010-05-26T13:27:00.000+02:00

Ik scheur de verpakking open en steek de stick in het bekertje. 10 seconde erin houden en dan wachten. Als de controlestreep oplicht blijft de zwangerschapsstreep achterwegen. Ook na 1 minuut, ook na 4 minuten, ook na 7 minuten en ook na 15 minuten. Ik ben niet zwanger!

Mijn lijf heeft me lang in spanning gehouden. Hij trad buiten zijn eigen cyclusstatistieken. Hij nam me in het ootje. En toch voel ik me wonderbaarlijk rustig. Het is zoals het is. Alhoewel, de tranen sprongen in mijn ogen toen ik het met mijn moeder vertelde. Moeder-liefde en moeder-ogen prikken door alles heen.
Laat morgen maar dag 1 van mijn nieuwe cyclus worden. Dan kan ik een afspraak maken met Hem want dag 12 komt dan al weer snel om de hoek kijken. Op naar poging 8.

Loslaten wat nog niet lukt

2010-05-24T13:28:00.000+02:00

"Doe mij maar een roseetje en een biefstuk medium rare" zeg ik tegen de serveerster.
Als zij wegloopt leg ik aan vriendin M uit dat "ik er nu nog maar even van geniet want als ik zwanger ben mag het niet meer. Ik wil in de wachtweken niet meer steeds nadenken over wat ik wel en niet mag eten. Het kan nog wel 6 maanden duren voordat ik zwanger ben."

Het voelt goed om op deze manier te leven. Ik voel me niet schuldig maar juist ontspannen.
Ondanks dat ik een keer gesjoemeld heb door op "het klachtenlijstje" te kijken lukt het me veel beter om dat soort statistieken los te laten. Ik heb geen zin om de hele dag door na te denken of het wel/ niet gelukt is en ieder kriebeltje/ krampje te analyseren. Ondertussen denk ik wel 30x per dag aan de mogelijkheid dat ik zwanger ben. Ik kijk nerveus op het wc papiertje bij het bezoekje aan het kleinste kamertje en fantaseer dat ik zwanger onder de douche sta en over mijn toekomstige vakanties. Het lukt me nog niet helelmaal om er helemaal niet mee bezig te zijn.
En toch ben ik deze er echt anders mee bezig dan de andere keren. De teleurstelling zal net zo groot zijn maar ik heb ik ieder geval de afgelopen 2 weken geleefd zoals ik wil leven en dat voelt goed.

In wachtstand 2

2010-05-22T13:29:00.000+02:00

Ik draai me nog even om en droom wat verder. In de verte hoor ik vogels fluiten en als ik mijn ogen een ienimienie beetje open doe zie ik mijn wake-up-light-wekker een beetje licht verspreiden. De dag is begonnen. Dag 9 na mijn eisprong.

De laatste dagen kan ik alleen maar aan het proces in mijn buik denken. Ik wil er niet mee bezig zijn en het juist loslaten. Dat ging best goed tot een paar dagen geleden.
Stom als ik ben pak ik mijn lijstjes (jaja, ik hou lijstjes bij) met "klachten" na mijn eisprong. Ik kijk bij dag 9 van de vorige maanden en zie dat dit ooit de dag was dat ik mijn eerste druppel bloed verloor.
Zucht, dit wil ik eigenlijk helemaal niet weten. Nu moet ik van mezelf steeds weer elke wc-papiertje gaan onderzoeken op bloed. Het enigzins losgelaten gevoel is nu wel helemaal weg.

Ik gooi alles naast mijn bed op de grond, ga liggen, trek de dekens om me heen en luister naar de vogels. Ik droom weg. Ik stel een beeld voor van mij met een kindje. We zijn bij vriendin M en onze kindjes spelen samen in haar woonkamer. Wij kletsen met elkaar en drinken een wijntje. Ik voel de rust weer over me heen komen. Ooit word ik moeder! Ooit is nog een keer rustig om draaien in bed er niet meer bij omdat een klein mensje vindt dat de dag allang begonnen is en we nu echt uit bed moeten komen.

Droom

2010-05-14T13:29:00.000+02:00

Die positieve test was er inderdaad ineens. Weliswaar in mijn droom maar hij was er wel. Na het doen van de test schrok ik me een hoedje en heb meteen een 2e test gedaan. Ook die had binnen 10 seconde een 2e streep. Wat was ik blij.

Met een glimlach word ik wakker. Het gevoel van die positieve test blijft hangen. Zelfs nu is hij er nog. Het gevoel bij een positieve test is zoveel leuker dan die van een negatieve test. Dit wil ik snel in real life meemaken.

Time flies

2010-05-13T13:30:00.000+02:00

Ik ga van de ene vakantie, hop naar de andere. Tijd om nog na te denken over poging 6 is er niet. Ik heb net tijd om Hem te emailen.
De tijd vliegt zo voorbij dat ik al weer op de wachtbank zit. Hij is zacht en warm. Daar moet ik het toch 2 weken op uit kunnen houden.
Die 2 weken zullen vast ook snel voorbij gaan gezien mijn volle agenda.
Voor ik het weet hou ik vast die positieve test in mijn handen, grinnik!

4 dagen later

2010-05-04T13:30:00.000+02:00

Mijn hoofd is weer lekker leeg. De moed is terug en mijn "streefdatum" is bijgesteld naar augustus.
Een paar dagen op een koude camping doet de mens deugt. Andermans kinderen geven weer een realistisch beeld van ook de ongemakken van het ouderschap en de wijntjes brachten de lekkere kanten van niet zwanger zijn naar boven. Het alleen zijn in de caravan geeft rust en door het gezelschap voel ik me geliefd.
Ik kan er weer tegen. Op naar poging 7!

tranen met tuiten

2010-04-30T13:31:00.000+02:00

De tranen stromen over mijn wangen. "De magische 6x is voorbij. Ik ga vanaf nu richting het jaar, als ik al zwanger kan worden!"
"Ach meisje toch." troost mijn moeder.
"Het vervelende is dat ik niks kan doen om er voor te zorgen dat het de volgende keer wel lukt" snik ik in de hoorn.

Gisteren was het er weer, slijm en een drupje bloed. Het eerste signaal dat mijn menstruatie eraan komt. Met een beetje pech duurt het nog 4 dagen voordat hij echt doorbreekt. 4 lange dagen waarin in hoop en teleurstelling elkaar weer gaan afwisselen.
Ik heb er dus maar een testje tegenaan gegooid om die hoop de kop in te drukken. Het werkte, ik weet nu zeker dat poging 6 mislukt is!

Troost-eten heb ik niet in huis maar Koninginnendag is wel DE dag om met vrienden lekkere biertjes te gaan drinken. En als het ooit nog droog gaat worden dan is dat wat ik ga doen!